NATUUR mijn PASSIE

DIT WEBLOG IS GESLOTEN

2011-09-09T11:21:00.000+02:00

DIT WEBLOG IS GESLOTEN

ga naar

NATUUR mijn PASSIE

Rozen aan de praat.

2010-07-07T10:28:00.000+02:00

Rozen aan de praat.

De boerenbuiten

2010-07-07T10:26:00.000+02:00

De boerenbuiten

Over rozen en gaarne zien...

2010-01-25T13:56:00.001+01:00

Twee maanden later.

Kijk mee en geniet,
ria

Laten we genieten...

2010-01-21T14:18:00.003+01:00

.Moederliefde, ook in de dierenwereld

ria

Einde van de winterkou...

2010-01-16T21:29:00.004+01:00

De sneeuw,

het witte tapijt is bijna verdwenen,

de struiken, zelfs bomen

komen gehavend, weer boven,

ze hebben geleden van ijs en kou,

en hullen zich donker,

ze lijken in rouw,

wat hebben ze nodig? wat warmte, wat zon,

nog even... en ze ontwaken in nieuw leven.

dan ziet men ze spruiten,

ook de aarde gaat open,

eerste kleine bultjes,

dan grotere hopen...

sneeuwklokjes, crocussen,

anemomen op rij,

nog twee maanden wachten

en de lente maakt blij.

ria

"aan allen een mooi weekend gewenst"

WOORDEN

2010-01-12T16:45:00.006+01:00

...overal woorden, dikwijls gewichtige en dure woorden, plechtige woorden ook, maar, uiteindelijk na veel gepalaber ( dat doen dus niet alleen de zwarten) valt er een kruimeltje van de rijk-gedekte tafel.

Heeft iedereen zijn zeg gedaan, heeft iedereen zijn reeds ronde buikje gevuld?
Dan kunnen we nu weer met een supersonisch (oh, vliegen die niet meer), met een ander dan, maar eerste klas, naar onze sjieke tent, onze airco, of cv, naar ons bed van dons en andere snufjes.

"Heer vergeef het ons," maar kan dat wel,
want we weten wel wat we doen.
We houden onze mond en smullen mee van de overvloed.

Ik steek mijn hand in eigen boezem, want ook ik
heb alles wat ik nodig heb in deze koude winter,
terwijl mensen buiten in de vrieskou slapen,
ook kinderen en moeders.

"Heer, alleen Gij kunt ons redden,
Gij kunt ons de kracht geven
om naar Uw Woord te leven.
Uw Woord dat de mens en de mensheid
kan bevrijden, van het juk van zelfgenoegzaamheid.
Heer, help ons om in te zien
en er ook naar te handelen. Amen."

ria

Een winters vogelverhaal.

2010-01-08T19:57:00.003+01:00

Een merel vertelt:

Een Nieuw Jaar een nieuw geluid...

2010-01-06T17:47:00.003+01:00

Aan alle vrienden en bezoekers wens ik
van ganser harte een gezond en vreugdevol 2010,
voor Uzelf en voor allen die U dierbaar zijn,

ria

Hemeltergend...

2009-12-05T13:54:00.002+01:00

OEVERLOOS VERDRIET VAN EEN KIND

ria

Advent

2009-12-05T10:46:00.002+01:00

Moeders zijn Moeders, waar ook ter wereld...

2009-11-30T23:37:00.005+01:00

MOEDERS DROMEN OVER HUN KINDEREN

Voor de dag van het kind!

2009-11-20T11:18:00.002+01:00

.
Gisteravond,

Ik opende de voordeur
van binnen naar buiten,
en warmte kwam me tegen.

Geen hoge temperaturen,
maar lichtjes in de huizen,
ramen die vertellen
“we zijn weer thuis!”

Jonge gezinnen,
werkende mensen
kindjes opgehaald van school,
“mama” we zijn weer thuis!

Die warmte kwam ik tegen,
gezinnen weer bijeen,
gelukkig en tevreden.

ria
20.11.09

Aan de overkant

2009-11-07T23:20:00.008+01:00

AAN DE OVERKANT - klik hier

De dood is niets

2009-10-31T10:31:00.001+01:00

.
De dood is niets.
Ik ben maar aan de andere kant.
Ik ben mijzelf,
Jij bent jezelf.
Wat we waren voor elkaar
zijn we nog altijd.

Noem me zoals je me steeds genoemd hebt.
Spreek tegen mij zoals weleer,
op dezelfde toon,
niet plechtig, niet triest.

Lach om wat ons samen heeft doen lachen,
bid, glimlach,
denk aan mij, bid met mij.

Spreek mijn naam uit thuis
zoals je altijd gedaan hebt,
zonder hem te benadrukken,
zonder zweem van droefheid.

Het leven is wat het altijd is geweest,
de draad is niet gebroken.
Waarom zou ik uit je gedachten zijn?
Omdat je me niet neer ziet?

Nee, ik ben niet ver,
juist aan de andere kant van de weg.
Zie je, alles is goed.
Je zult mijn hart opnieuw ontdekken
en er de tederheid terugvinden,
zuiverder dan ooit.
Dus, droog je tranen
en ween niet als je van me houdt.

Toegeschreven aan Augustinus

Herinneringen

2009-10-30T20:11:00.002+01:00

Stil zou ik willen zijn vandaag
en met mijn hart vertoeven

bij zo velen die mij dierbaar zijn
maar die rusten in de aarde.

Ik draag hun namen in mijn hart,
en meer nog dan hun namen
de herinnering aan wie ze zijn geweest…

ANNICK

My home is my castle

2009-10-20T14:56:00.006+02:00

Herfstig

2009-10-16T10:26:00.006+02:00

Tuur je naar de wolken,

van uit je kleine zolderraam?

De zon, de maan, de vele sterren,

een palet van kleuren,

herfst en nevel

en heel ver weg

komt reeds de winter aan.

Deze morgen, rijm op het dak,

de planten veilig geborgen

in hun winterhuis,

wij, warm binnen,

turend door het vensterraam.

Wolkenspel lokt mij naar buiten,

er bloeien nog rozen,

en sierappeltjes blozend rood,

de eik wordt rossig,

een roodborstje scherpt zijn keeltje

en zingt dan een solo-tje, ééntje.

Zomer verglijdt in herfst,

zo ook gaat het in een mensenleven,

hoeveel jaren nog zijn ons,

zijn mij, gegeven?

ria

15.10.09

Sebastiaan

2009-10-10T19:57:00.003+02:00

Dit is de spin Sebastiaan
Het is niet goed met hem gegaan
Luister!

Hij zei tot alle and're spinnen:
Vreemd ik weet niet wat ik heb,
maar ik krijg zo'n drang van binnen
tot het weven van een web.

Zeiden alle and're spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaankom,
Sebastiaan, laat dat nou,
wou je aan een web beginnen
in die vreselijke kou??

Zei Sebastiaan tot de spinnen:
't web hoeft niet zo groot te zijn,
't hoeft niet buiten,
't kan ook binnen
ergens achter een gordijn

Zeiden alle and're spinnen:
O, Sebastiaan, nee Sebastiaan,
toe, Sebastiaan, toom je in!
Het is zò gevaarlijk binnen,
zò gevaarlijk voor een spin.

Zei Sebastiaan eigenzinnig:
Nee, de drang is mij te groot.
Zeiden alle and'ren innig:
Sebastiaan, dit wordt je dood!

O, o, o, Sebastiaan...
Het is niet goed met hem gegaan...
Door het raam klom hij naar binnen.
Eigenzinnig! En niet bang!

Zeiden alle and're spinnen:
Kijk, daar gaat hij met zijn drang!
Na een poosje werd toen even
dit berichtje doorgegeven:

Binnen werd een moord gepleegd.
Sebastiaan is opgeveegd.

zo schreef Annie M.G.Schmidt,

maar dat klopt niet,
Sebastiaan zit in mijn kastje,
weliswaar te beven,
maar nu heb ik hem HIER
een tweede leven gegeven.

en is Sebastiaan niet mooi?
beter een levende spin dan een dooie...

Eenvoud

2009-10-07T14:42:00.004+02:00

...ik ben maar een simpel bloemeke
mijn hartje is van goud,
als het donker wordt of regent
of het is een beetje koud,
dan sluit ik mijn kelkje teer,
tot de zon weer schijnt,
morgen misschien,
of op een andere keer...

ria

(mijn naam is Escholzia of slaapmutsje)

Hoe maak ik een link? voor een lieve vriendin

2009-10-02T12:25:00.007+02:00

NIET ZO MOEILIJK

ik typ een zin, zoals hierboven "NIET ZO MOEILIJK"
selecteer de zin en klik op de link dan opent zich een venster
(Explorer prompt) en dan kan je de url plakken of typen
van de pagina die je wilt tonen en die zich moet openen.

Hier in dit geval is het mijn fotoblog.
Je kunt gelijk welke tekst schrijven en daar de link aan toevoegen.

Als er dan al goochelaars aan te pas komen, lieve C. dan zijn het diegenen die de software programma's schrijven.

Drie blogs, zoals ik momenteel heb is wel een beetje veel, zoals je schrijft,
wellicht ook teveel voor de lezers, sorry hoor!

Oorspronkelijk waren het er maar twee.
Eén voor recente berichten en poëzie, KLIK HIER
Het TWEEDE BLOG was om poëzie die ik eerder schreef samen te brengen.

Het derde blog is de jongste dopeling en is gegroeid uit het verlangen
mij ook meer met FOTOGRAFIE te gaan bezighouden.

Zo simpel is het lieve C.

Wat die vlaamse gaai betreft, ik heb maar een klein (maar goed)digitaal fototoestel, bovendien werd de foto van achter het keukenraam genomen

Momenteel heb ik ook niet veel tijd, mijn man kreeg een nieuwe heup en is nog volop aan het revalideren.

Ook voor jou het allerbeste en succes met je blog,

ria

Tikken

2009-09-29T13:12:00.006+02:00

Raadsel oplossen

2009-09-27T13:23:00.001+02:00

Een bad nemen kan lijden tot hilarische toestanden,
kijkt U maar

ik wens ieder een zonnige zondag
ria

HERFST

2009-09-25T01:00:00.004+02:00

Op kousevoeten
is hij naderbij geslopen
het is zijn tijd
hij kon het niet ontlopen

Herfst wordt hij genoemd
het derde en eveneens kleurrijk seizoen,
maar zomer is nog niet voorbij,
samen stoeien ze verder
in tinten geel, oranje, rood en bruin,
maar vergeten we niet de heldergroene wei.

Libellen en fladderende vlinders in vele kleuren,
bijen en hommels, die onafgebroken zoemen,
bloemen en rozen, die ongegeneerd blijven geuren,
maar...de ochtenden onder een perelende dauw,
vertellen ons echter, hou u klaar,
de herfst bij name, hij is reeds daar!

Als de zon ondergaat in verblindende kleuren,
de avond vroeger valt, en het sluiten der deuren,
betekent dit voorwaar, de herfst en
niet alleen bij name, hij is reeds daar.
Rijkhalzend naar morgen, in zonlicht gekleurd,
een hart ziet het wonder, dat elke dag gebeurt.

ria
25.09.09

De zevende dag...

2009-09-21T12:33:00.004+02:00

de zevende dag
was dit keer een zaterdag,

op zondag, dag één
stapte hij moedig
maar hinkend van de pijn
het ziekenhuis in...

op maandag lag hij
als eerste op de operatietafel.
magische handen
zorgden voor het plaatsen
van een nieuwe heup,

na twee dagen
van buisjes en slangetjes
zette hij op dag drie
enkele pasjes in de kamer.

dag vier en vijf,
de wandelingen
in de ziekenhuis gang
werden langer
en de oefeningen
in de physio zwaarder.

dag zes, leerde hij
opnieuw trappen lopen,
met enkel maar één kruk.

dag zeven, wat een geluk
mocht hij weer naar huis,
en al gebruikt hij
als steun, nog een kruk

vandaag, dag acht,
wandelt hij door huis en tuin,
hij is dankbaar en gelukkig,
te samen met mij, thuis!

ria
19 september 2009

Uren dreven ze voor mij uit...

2009-09-04T19:53:00.016+02:00

Wolken als bergen en schuimende zeeën;

grijze olifanten met een gouden aureool
liefelijk blauwe meertjes,
van puur azuur,

als geopende gordijntjes

op een verre, ongrijpbare wereld.

Kilometers na elkaar,

steeds veranderend van patroon,

weiden vol witte-watte-lammetjes

of zijn het manden vers geplukt katoen

Een mens kan er zich aan vergapen,

maar geraakt er niet uit wijs.

Is het goud-brokaat of paarlemoer

wie zal het zeggen,

een kleurenstaalkaart had ik niet op zak,

mijn ogen werden moe van al dat staren,

zoveel kleuren, zoveel tinten

en naar het einde toe, een schuchtere regenboog!

ria

4 september 2009

verslag van een autorit van enkele uren

Ik ben een wolkenspotter

Mijn ziel is in mij.

2009-09-03T13:12:00.002+02:00

Mijn ziel is in mij als een kind
Dat droomt, terwijl zijn voeten bloeden,
Van vleugels verloren, die hij, de moede,
Wel eenmaal wedervindt.

Marie Boddaert

Marie Boddaert, te weinig gekend en gewaardeerd!

Een terugblik

2009-09-02T18:16:00.000+02:00

Een terugblik, nu het school herbegint.

ria

Simpele dingen

2009-09-02T14:18:00.017+02:00

...

Het zijn de simpele dingen

die mij het meest

gelukkig maken...

hier ontmoeten

drie seizoenen elkaar,

lente, zomer herfst,

en het ochtendlicht

achter de gordijnen

een spel van eenvoudige dingen,

eenvoud,

schoonheid,

vreugde.

het geluk ligt vaak

zomaar voor het grijpen,

onder je neus te blinken.

loop er niet aan voorbij

maar pluk het en geniet!

ria

Zeg niets, maar suggereer ...

2009-08-25T23:16:00.007+02:00

ochtend,
achter de gordijnen
van de veranda
zoent een vroege zon,
een witte statige hortensia,
door mezelf gestekt.

...de bank glimlacht
onder de tedere streling
van een door het bladerdek
versluierde zon.

...ik kijk naar dit beeld
en ben ten diepste geroerd,
eenvoud,
schoonheid
...
erkentelijkheid!

ria

Kerkhofbezoek

2009-08-16T23:58:00.001+02:00

er broedt iets,
er groeit iets,

daarstraks was ik op het kerkhof,
"een bloemeke moeke" en
een late moederdagzoen,

en liefste vake
hier zo knus te samen,
nog zes dagen
en daarboven vieren ze feest,
jouw feest!
"honderd"
dat begint zelfs in de eeuwigheid
al mee te tellen.

jullie horen nog van ons:

zaterdag zijn we samen,
uw kinderen
op het plekje waar u beiden zo graag verbleef,
mogen we u daar verwachten
"samen"?

Mieke

NATUUR mijn PASSIE

2009-08-06T15:33:00.009+02:00

Om deze webpagina wat te ontlasten
heb ik een afzonderlijke
SITE voor MIJN FOTO'S geopend:
.
NATUUR mijn PASSIE
.
neemt U eens een kijkje?

vriendelijke groet,
ria

B&B gesloten wegens vakantie

2009-08-03T00:03:00.001+02:00

Tussendoor even een verhaal...

2009-07-27T11:16:00.006+02:00

zaterdagnamiddag...
We hebben onze kleinkinderen voor een paar uurtjes achtergelaten onder de goede zorgen van een lieve tante.
Op een drafje even naar 't stad...een terrasje om een hapje en een drankje.
Het is bijzonder druk, we schuiven aan, maar de genieters schuiven niet op.
Dan maar even bij een bejaard echtpaar aangeleund, hij een Westmalle en zij een pintje.
Mogen we hier even wachten tot er een tafeltje vrijkomt?
"Met plezier" en mijnheer voegt er aan toe, "misschien volgt er wel een gesprekje."
We moeten niet lang wachten, hij is 96, zij 89, ik had ieder van hen minstens 10 jaar jonger geschat. ze lachen gecharmeerd.
Hij heeft pas nog een volledige checq-up gehad, kerngezond. maar hij heeft dan ook een prima dokter.
Sinds zijn tachtigste moet hij iedere dag twee trappisten drinken en verder geen enkel ander medicament, lacht hij. Zij voegt er aan toe "alleen spijtig dat je niets terugtrekt van de mutualiteit", beiden proesten het uit.
Mijn broodje gezond is rijkelijk gevuld met verse groenten en lekkere kaas, het wordt bovendien niet koud, dus je kan tussendoor wel eens pauzeren.
Geen half uur later hebben we minstens twintig gezamelijke kenissen, van aan de Noordzee, tot in de Kempen.
Eventjes is het gesprek ernstig als het gaat over de toekomst van kleinkinderen en achterkleinkinderen.
Mijnheer vertelt dat hij nog niet zo lang geleden een kerel had ontmoet die vond dat wij allemaal Arabisch moeten leren. Hij schudt zijn hoofd en zegt: "wij zullen dat niet meer meemaken, maar..." en zij zucht.
Ik navigeer het gesprek in een andere richting, of ze altijd in de stad hebben gewoond? Ja, hij is een echte sinjoor, zij heeft hem van uit de kempen gevolgd, ruim 60 jaar geleden. Haar taal verraadt het nog.

Ik bestel een tweede koffietje en mevrouw doet teken dat zij graag zou opstappen, om nog eens langs de winkels te gaan en zo naar huis.
Ze wonen op het vijfde, en hebben een mooi uitzicht over de stad.

Met een glimlach zegt hij, "mijn vrouw is baas in de keuken en ik over al de rest, maar...ze doet altijd haar zin," en beiden proesten het weer uit.

En terwijl hij rechtstaat zegt hij: "als zij gelukkig is, dan ben ik het ook".

En de honderden rimpeltjes in zijn mooi mannelijk gelaat glimlachen mee.

Wat een mooi en gelukkig koppel. Hopelijk blijven ze nog een hele tijd samen en gezond.

ria

Kleur-rijk

2009-07-26T23:36:00.016+02:00

Edenroos

Scabiosa of schurftkruid

Bonica

roosje American pilar en clematis

Westerland

hangbegonia

aan het keukenraam

Roze - rood en groen,

2009-07-23T20:13:00.017+02:00

herfst anemoontje (in de zomer)

Roosje Claire Matin

herbloeiende struikroos Claire Matin

bessen van de viburnumstruik

astilbe en echinacea,

Vlinders in onze tuin

2009-07-22T22:17:00.001+02:00

Dit was mijn eerste vlinderoogst,

ik heb nooit eerder vlinders gefotografeerd,

dus ben ik best tevreden over dit resultaat,

plaats: onze tuin

ria

WIT in de tuin

2009-07-22T22:02:00.024+02:00

Vlinderstruik

zelf-gestekte hortensia

apothekersroos

lekker geurende witte, hoge floxen

Siberische Edelweiss - kunnen prima gedroogd worden

hortensia's

hortensia Paniculata

malva

vlinderstruik

hangbegonia

De zomer van de kleinkinderen.

2009-07-21T11:36:00.003+02:00

Sinds mei hebben wij bijna onafgbroken kleinkinderen te logeren gehad. Nu is de laatste lichting voor deze zomer aangeland. Bram 14, Warre 9, Matty 6. Ze komen maar van 30 km verder, maar toch is het landschap hier helemaal anders. Zij wonen nog op de "boeren" buiten, weien, koeien, echte boeren, een gehucht van een uitgestrekte gemeente.

Zelf hebben ze een neerhof, met dieren allerlei. Onlangs werden er zestien konijntjes geboren, maar helaas moeder konijn verwisselde het tijdelijke voor het eeuwige. De twaalf die toen nog in leven waren moesten van dan af met de hand gevoerd worden. En zo geschiedde, nu nog, elke dag. Ondanks alle goede zorgen zijn er nu nog acht in leven. Zullen ze het halen?

Wat leren onze kleinkinderen hiervan? Dat alle leven "waardevol" is en moet gekoesterd worden.

En dan te denken dat er kinderen niet mogen geboren worden, of te vinden worden gelegd. Dat kinderen mishandeld worden, verwaarloosd en verlaten.

Het is een bizarre vergelijking, maar die kwam zo bij me op terwijl ik het verhaal van de konijntjes vertelde.

Hier zijn er alleen nog kikkers in ons vijvertje, de poezen van de buren die regelmatig ons terrein afbakenen en de hond van de buurbrouw, die af en toe uitbreekt om op verkenning te komen.

De tijd dat wij een kleine neerhof hadden is lang voorbij. Maar de vogels, die talrijk zijn, voelen zich hier thuis. En daar genieten wij dan ook weer van.

Vorige week zagen we op het tuinpad een nest pas uitgevlogen merels, die nog door de ouders werden gevoerd. En dan te denken dat het reeds juli is.

Zo, nu ga ik het mooie blonde haar van onze kleindochter fatsoeneren, (ontwarren), dat zal even tandenbijten zijn voor haar.

Tot later, als ik tijd vind.
17 juli 2009

ria

ALBUM - zomerbloemen 3

2009-07-16T10:50:00.000+02:00

Zomerbloemen 3

Wat doe ik hier nog

aan mijn schrijftafel,

wijl buiten zacht de avond valt,

de laatste zonnestralen

die de aarde raken,

zich verwijderen van de nacht.

De vogels zwijgen in alle talen,

geen enkel hard geluid,

een heerlijke dag,

met bloemengeur omgeven,

kamperfoelie, lavendel en jasmijn,

intens gelukkig ben ik,

omdat ik hier vandaag mocht zijn.

ria

zomeravond 15-7-09

Nachtelijk gebed

2009-07-15T20:32:00.000+02:00

foto boven onze nachtelijke tuin

Zomerbloemen om te zoenen, deel 2

2009-07-13T17:40:00.002+02:00

Alhoewel onze tuin maar een tuintje is (14 x 50 m) is het in lente en zomer de heerlijkste plaats die ik mij kan voorstllen. Natuurlijk, ik weet het wel er zijn veel mooiere tuinen en parken. Maar het verschil zit hierin dat wij dit alles hebben zien ontstaan, groeien en bloeien. Er zit veel zweet in van mijn man en veel scheppingsdrang van mij. Eén van onze zonen zei ooit eens, hij was toen voor zijn studies in het buitenland, ieder keer als ik thuiskom zie ik de tuin groeien en veranderen. Nu zo'n 10 jaar later heeft alles een vaste plaats en de structuur die er aan gegeven is maakt de tuin tot de onze. Omdat er ook nog enkele bomen staan op die toch niet al te grote oppervlakte hebben wij, naast de borders, de kleine vijver en twee grasperken vooral in de hoogte gewerkt. Aan het tuinhuisje, aan de gevels van de woning, de keuken, de garage, overal groeien er klimplanten. De talrijke hangkorven, bakken en potten ronden het geheel af.

Met onze leeftijd van samen bijna 143 jaar, vraag ik mij af hoelang we dit alles nog zullen kunnen blijven doen. Enfin, dat zijn zorgen voor morgen. We leven vandaag en genieten dankbaar van elke mooie dag die ons gegeven wordt. In mijn volgend logje staan de bloemen die nu bloeien, met uitzondering van de eerste foto die nog van de maand mei is. Later meer, daarover.

Mooie avond,

ria

Zomerbloemen om te zoenen

2009-07-13T17:29:00.016+02:00

Jeff en Yan

2009-07-11T20:00:00.006+02:00

Zaterdagavond, een week gaat toe,
mag ik hier vertellen
ik voel me wel een beetje moe.

Is het omdat de zon
zich achter wolken verschool,
de bloemen verregend en slap
ikzelf op de dool?

Kleine buurman Jeff,
een kereltje met pit,
doet mij alsmaar denken
aan onze Yan, die ik
helaas niet meer ziene kan.

Nog even en beiden worden twee,
ze waren saam in de kraamkliniek,
en hebben dezelfde smakelijke lach
of je het nu gelooft of niet,

Ze fluiten hetzelfde deuntje,
en brullen soms 'n heel orkaan.
Van Jeff heb ik dit nog niet gezien,
maar wel gehoord, achter de haag.

Zesduizend vijhonderd kilometer verder,
galmt ook die blije lach,
ik wou, dat ik hem, Yan, met de
lieve kuiltjes in zijn wangen
en zijn gouden krullen "zag."

oma ria
11 juli - Vlaanderen viert feest!

Een tussendoortje (knip- en plakwerk)

2009-07-10T15:21:00.005+02:00

weldra vallen de gordijnen over deze dag, zo heel anders dan in dat verre continent, waar de zon hoog aan de hemel staat om 6u in de morgen, ze twaalf uur katoen geeft zoals nergens anders om dan, eensklaps haar licht uit te doen.

voor ik zelf in Afrika was geweest kon ik mij niet voorstellen hoe het leven er 's avonds zou zijn. maar mijn ervaring is dat het daar even bruisend, misschien nog bruisender is (omwille van de avondkoelte +/-25%) dan bij ons op een hete midzomernacht.

ik spreek nu niet over de dorpen waar nog geen electriciteit is, waarschijnlijk valt het leven daar vroeger stil, ik kan er niet over meespreken, maar ik ga het zeker eens proberen te onderzoeken bij ons volgende bezoek als het God belieft aan het einde van dit jaar.

Rustige avond en een zoen van de zon die westwaarts haar weg gaat, ik zie haar op de hoge toppen van de bomen verder weg. Even mijn digitaaltje genomen, want plaatjes schieten doe ik even graag als woordjes in elkaar flansen en daardoor hopelijk kleine verhalen vertellen.

een (gewone) huismoeder en oma
ria
16 juni 2009

Een bijzondere zomer

2009-07-09T14:34:00.010+02:00

Ik weet het, de voorbije weken leken nog eens op een ouderwetse zomer. Zo een die ik mij herinner uit mijn jeugd. Maar dat is niet wat ik bedoel!

Waar ik over wil vertellen is de onverwachte tijd, in totaal meer dan één maand, die we konden doorbrengen met onze Afrikaans-Vlaamse kleinkindjes, hun mama en papa.

Door een bevordering op haar werk werd onze dochter twee maal naar Brussel gestuurd voor bijscholing. De eerste keer kwam ze alleen met de twee jongste kinderen, onze kleinkindjes van 3,5 en 20 maanden jong. De tweede keer was ook papa erbij en een jonge Malinese vriendin, inmiddels getrouwd, maar die vroeger voor de kindjes zorgde, terwijl mama en papa werkten.

Ook dat was een blij weerzien, want we hadden haar reeds enkele keren in Afrika ontmoet.

Kleinzoon kende ons (nog) niet, al had grote zus veel over ons verteld en had hij ons wel eens op webcam en foto's gezien. Maar de realiteit is natuurlijk toch nog anders.

Maar men kan amper vatten hoe felxibel een kind wel is. De eerste avond, na voor mama en ook voor grote zus een vermoeiende reis, (hij had goed geslapen op de lange vlucht) mochten we met hem spelen, alsof hij ons reeds jaren kenden.

Die eerste avond had ik hem reeds geleerd van "vava" te zeggen (voor de Nederlanders = dit een Vlaamse variant van grootvader of opa).

Sindsdien is het vava van hier en vava van daar. En wat nog meer is vava is echt zijn grote vriend geworden.

Terwijl onze dochter de eerste week op cursus ging, was vava heel de dag met de kindjes samen in Brussel. Grote zus kende nog vele plaatsen van haar eerste bezoek aan Brussel, maar toen was haar papa erbij. Het was 20 maanden geleden dat we onze kleinkinderen gezien hadden, dus konden we de schade inhalen.

In het weekend verhuisden zij met hebben en houden naar onze woning en ons rustig-groene dorp. Een heel verandering. Nu konden ze in de tuin spelen, mee boodschappen doen en de grote familie, die van ver, tot in London toe, op bezoek kwamen, leren kennen.

De weerman had voor een heerlijk zonnig lenteweer gezorgd, zodat we vaak buiten konden.

Wat in West-Africa waar zij wonen dikwijls niet mogelijk is, omwille van de hitte, het stof, of de hevige regens. Iedereen genoot dus op zijn of haar manier van dit blije en onverwachte weerzien.

Wordt vervolgd

oma ria

Ik voel mij in de wolken...

2009-07-05T09:40:00.002+02:00

Aan allen een verfissende zondag gewenst,
ria

Rozen mijn passie

2009-07-02T00:24:00.005+02:00

een laatavond
zomergroet,
ria

de gele roos is
Graham Thomas
van Austin

ROZEN MIJN PASSIE, album 1

Bedeesd

2009-06-27T22:59:00.000+02:00

Foto's

2009-06-18T20:07:00.006+02:00

OCHTENDSTOND HEEFT GOUD IN DE MOND

Vroege ochtend, 8.20u (zomertijd) - ik wandel door de tuin, alles is frisgroen en een helderblauwe hemel accentueert "LENTE". Duizenden bloemknoppen staan op springen, waaronder vele soorten rozen. Het is een echte ouderwetse meimaand, vandaag 25° en een heldere hemel. Een dag en een tuin om te danken!

ri@

Hommeltje

2009-06-18T15:30:00.004+02:00

hommeltje, bommeltje, lentebij,
je sprietjes vol stuifmeel,
je vleugeltjes vrij,

tientallen hoor ik, in luid gezoem
bezoekend de bloemen
in tuin en in wei
hommeltje, bommeltje, lentebij

je bouwde een nestje,
in een holle berkenstam
't was vroeg in de lente,
toen ik je voor 't eerst tegenkwam

hommeltje, bommeltje, lentebij
geniet van het leven, 't is kort
voor een hommeltje, zo voorbij.

ria

Lente en een slotje op dit blog

2009-05-26T12:13:00.005+02:00

Buiten stoeien en genieten

samen met de kleinkinderen.
groot en klein!

Een slotje op dit blog,

tijdelijk,

je zal het wel weten,

als ik jullie hier opnieuw

welkom zal heten!

Een mooie lente en zomertijd!

ria

copie from a message to a friend

2009-05-23T23:27:00.007+02:00

Afrika
het zit in je bloed,
of niet!

het slaapt in je bed
of niet!

JAWEL, ZE slapen in ons bed,
"sinds gisteren,"
grote zus 3,5 jaar jong,
stoere broer, 20 maanden jong

een DUO onvervalste VREUGDE!
met een ontwapenende Afrikaanse lach...

hoe zal het zijn als mama volgende week op cursus moet?
Zus zal het accepteren en broer?
Ik vermoed dat die de Afrikaanse troms zal roffelen.

Afrika, door het bloed van mijn kleinkinderen,
zit jij ook in mijn bloed!

een dankbare oma
ria

Hoera, ze komen toch!

2009-05-20T23:18:00.003+02:00

Dank aan allen die een kaarsje brandden.
ZE KOMEN TOCH! Later meer daarover!
ria

Wat kan het leven soms droevig zijn...

2009-05-20T11:59:00.004+02:00

Mijn pen hing aan de wasdraad, te wapperen in de lentewind.
Voorlopig had ik ze niet meer nodig want:
“ze zouden komen, uit het verre Afrika, onze dochter en kleinkindjes.”

Wat een onverwachte vreugde. Mariam , die als een tweede mama voor de kindjes zorgt terwijl onze dochter werkt, zou hen vergezellen.Helaas dat was buiten die domme Belgische bureaucratie gerekend.
Die lieve, goedhartige en bescheiden jonge Afrikaanse vrouw mag België niet binnen.
Ze zou het wel eens in haar mooie hoofdje kunnen halen om hier asiel aan te vragen.
Wat een domheid. Mijn dochter werkt voor een Europese instelling en komt hier cursus volgen. Terwijl Mariam voor de kindjes zorgt, reeds meer dan 4 jaar. Dit alles is toch best te controleren, maar neen, ze krijgt geen visum. “non is non!”

Wat had ik haar graag eens hier bij ons verwend, zoals zij voor ons zorgt als wij in Afrika op bezoek zijn. Niet dus.

Maar erger nog is dat de kindjes niet zullen meekomen, omdat onze kleinzoon (20 maanden) ons nog niet kent en dit voor hem erg moeilijk zou zijn, als zijn mama heel de dag weg is om te studeren.

Met Mariam is hij vertrouwd en bovendien, dat hebben wij zelf vastgesteld bij zijn oudere zusje (die toen 13 maanden was) is zij buitengewoon met kinderen en kan zij hen echt op hun gemak stellen. Als mama aan het werk was, verving zij haar alsof het haar eigen kindje was. Kwamen mama en papa ’s avonds thuis dan trad Mariam echt een stap terug . Zij bleef beschikbaar, maar steeds op de achtergrond.

Wij vinden het zo spijtig, voor iedereen.
Misschien komt onze dochter toch nog alleen, maar ook dit is nog niet zeker.

Ik heb mijn pen opnieuw van de wasdraad gehaald om deze droeve boodschap neer te schrijven. We hadden te vroeg gejuicht!

ria – 19.05.09

Soms kan het leven toch mooi zijn.

2009-05-19T11:13:00.012+02:00

Eergisteren kregen wij het bericht van onze dochter in Afrika, dat zij beroepshalve naar Brussel komt. Ze brengt onze twee jongste kleinkindjes mee. Jan hebben wij niet meer gezien sinds zijn geboorte. Hij is ondertussen reeds 20 maanden. Zijn zusje van drie kent ons reeds goed, met haar wordt het een blij weerzien.

Voorlopig zal ik een tijdje afwezig zijn hier, wat U wel zult begrijpen.

Met een fotoreeks over de lente neem ik tijdelijk afscheid:

Foto's van deel één vindt U op mijn andere site:
http://ria1939.blogspot.com
Een lentegroet
ria

Samenzijn met onze kinderen.

2009-05-05T23:20:00.003+02:00

Eén maal per jaar, meestal in de lente trekken wij naar het Engelse platte land, om samen te zijn met onze kinderen die in Engeland wonen en werken. Twee jaar na elkaar waren we in een dorpje nabij Newmarket en op zo'n 40 km. ten noorden van Cambrigde. We huren dan een cottage, zodat we er allemaal samen kunnen logeren. Dalham is erg rustig gelegen en toch ook weer niet te ver om dagelijks vers brood te halen en andere voedingswaren. Er is één pub in het dorp, maar dat is dan ook alles. De huizen zijn heel knus en romantisch en hebben bijna allemaal rieten daken, en worden dan ook cottages genoemd.

Dit jaar hadden wij bijzonder geluk met het weer. Helder, zonnig en slechts één dag regen. De gezamelijke uitstappen brengen ons telkens naar nieuwe onontdekte plaatsen. Deze keer zochten wij het ook iets hoger op in Norfolk. Maar het algemeen besluit was toch dat Suffolk, omwille van zijn licht heuvelend karakter het mooiste is.

Eén ongemak hadden we wel, dat er in onze cottage geen ontvangst was voor onze mobiele telefoons. Anderzijds ben je natuurlijk wel meer op je gemak, niet te bereiken, maar toch...

Op een avond test ik onderweg mijn gsm en ja er is een boodschap en nog wel van onze kleindochter van drie uit Afrika. Wat een aangename verrassing. We zijn naar een hogere plaats gereden en daar, bij de ondergaande zon hebben wij een ongelofelijk duidelijk telefoongesprek gehad, met onze kinderen en kleinkinderen in Afrika. Met zijn vijven verzameld rond dat ene kleine mobieltje, in drie talen, Nederlands, Engels en Frans hebben we met elkaar gepraat en kleindochter beloofd dat we rond haar vierde verjaardag zeker bij hen op bezoek komen. Dat was een heerlijk moment. Alleen onze oudste dochter en haar gezin, die gelukkig in ons thuisland wonen, waren niet van de partij.

Het gebeurt niet zo vaak dat we allemaal samen kunnen zijn, of tegelijkertijd met elkaar kontakt hebben. Niet gepland was dit dan toch een uniek moment, dat me tot op vandaag heel blij maakt. ria

...en toen ging de zon onder...

Zes dagen blauwe luchten en zonneschijn in Suffolk

2009-05-05T22:52:00.012+02:00

foto 1 en 2 werden al rijdende genomen om 6u 's ochtends

Living in the English Countryside - Suffolk

2009-05-02T19:48:00.008+02:00

Al staat er dan een slotje, ik kan het toch niet laten

2009-04-22T22:29:00.010+02:00

mijn oogst van vandaag - 22.04.09

Even een slotje

2009-04-22T11:18:00.005+02:00

De tuin lokt mij naar buiten,
de vogels hoor ik fluiten,
en kippen kakelen in hun taal.

Wat doe ik nog achter die pc,
ik neem mijn hele hebben
en houden voor een tijdje mee,

en zoek de zon, de frisse lucht,
de helder-blauwe hemel.

...neen, ik sla niet op de vlucht,
kom af en toe nog op bezoek,
al sluit ik nu voor even
mijn blog, maar niet mijn hart.

Tot weerzien, when?
ria

De geschiedenis herhaalt zich!

2009-04-19T22:06:00.002+02:00

Er groeien madeliefjes
in het gazon,
verscheidene plekken
staan helemaal vol.
Voor mij is't geen onkruid,
ze ogen zo lief.
Hier wordt dan ook niet
geschoffeld of gewied.

Lang geleden,
op zijn korte beentjes
kwam hij aangespurt,
in zijn mollige handje
een bloempje "madelief"
" moeke, voor u "
en met een dikke zoen,
zo deed mijn eigen kapoen.

Hij was toen drie,
nu bijna acht,
kleinzoon
met stralende oogjes
op mij wacht,
"ablief, oma - voor jou,"
ik drukte hem tegen mij aan
"dank lieve schat
weet jij wel
hoeveel ik van je hou?"

oma

neergeschreven op
Seniorennet -
forum poëzie

LENTE

2009-04-17T12:32:00.013+02:00

http://ria1939.blogspot.com/2009/04/lente.html

Witte sterretjes

2009-04-14T21:24:00.004+02:00

Vandaag zijn de laatste blaadjes gevallen, maar drie dagen geleden stond hij nog in volle lentetooi, het "krentenboompje" of in het Latijn: 'Amelanchier Lamarckii'
De witte bloempjes zien er uit als sterretjes en de vruchtjes die gelijken op krenten. Het herfstblad is ook heel mooi, oranje-bruin. De blauw-zoete bessen in juni zijn geliefd bij vogels. We hebben het boompje nu vier jaar, het staat op een zonnige plaats, hij is een goede groeier. Een echte aanwinst, zelfs voor een kleine tuin.

Een lentegroet,

ria

Vreugdevolle Paasdagen

2009-04-10T11:09:00.003+02:00

en een fijne lente tegemoet,
ria

Vreselijk

2009-04-07T17:15:00.005+02:00

Dit moet mij even van het hart. Ik kwam daarstraks voor de eerste keer op een verzamelsite voor poëzie en proza. Als altijd benieuwd naar mooie gedichten, klikte ik het eerste (of beter) het laatst gepubliceerde gedicht aan. De schrijfster had een vriendelijke naam. Maar haar taal was beneden alle peil. Ik ga de woorden die met stoorden niet herhalen, omdat ik er een hekel aan heb. Maar vulgair waren ze in ieder geval. En zoiets noemt men dan poëzie. Over de reacties erop, die talrijk waren, spreek ik me helemaal niet uit. Maar ik kan alleen maar zeggen: "shame on you"!

Poëzie, het woord zelf klinkt zacht en edel, maar de lading die het dikwijls moet dekken is buiten alle proportie. Ik had me op die site registreerd, maar het is misschien beter om dit opnieuw ongedaan te maken. Aan rotzooi neem ik niet deel.

Verder leef ik toe naar de dagen die voor vele gelovigen belangrijk zijn. De herdenking van Jezus lijden, Zijn dood en Verrijzenis. Dit zijn voor mij dagen van inkeer, van verzoening, van dankbaarheid, vooraleer de triomf van Pasen zegenviert.

Een ingetogen week,

ria

Palmzondag

2009-04-04T13:03:00.006+02:00

Zondag 5 april 2009
PALMZONDAG

Met Palmzondag (zondag 5 april 2009) begint de Goede Week of Stille Week. De laatste dagen van die week - van Witte Donderdag tot en met Paaszaterdag - vormen het hoogtepunt van de voorbereiding op Pasen. De Kerk viert dan lijden, sterven en dood van Jezus Christus. De benaming Goede Week verwijst naar het heil dat alle mensen in de dood en de verrijzenis van Jezus wordt aangezegd. Lange tijd mocht er in deze week geen zware lichamelijke arbeid worden verricht, er vonden geen rechtszittingen plaats en er mochten geen schulden worden opgevraagd. Gevangenen kregen mildere straffen of zelfs amnestie.

Palmzondag of Palmpasen, is de laatste zondag vóór Pasen en de start van de Goede week. Het is een uitbundig feest en staat als zodanig in schril contrast met Witte Donderdag en Goede Vrijdag, die dagen van rouw zijn. Palmzondag vormt ook een voorbode van wat straks met Pasen komen gaat.

De vier evangelisten (Matteüs 21, 1-11; Marcus 11, 1-10; Lucas 19, 29-44; Johannes 12, 12-19) getuigen hoe Jezus in Jeruzalem, de beloofde stad van God, als een koning werd ingehaald. Maar dan als een ongewone koning: gezeten een ezeltje en zonder leger, een koning van de gewone mensen, die dan ook in groten getale uitliepen. Ze zwaaiden met palmtakken, riepen ‘Hosanna!’ en legden kleren en doeken op de weg, als een loper voor Hem uit. Uit het feit dat alle vier de evangelisten over deze intocht schrijven, kan in ieder geval geconcludeerd worden dat ze het als een heel belangrijke gebeurtenis hebben ervaren. Als herinnering daaraan worden in de kerkdienst buxustakjes gezegend en aan de kerkgangers uitgedeeld. Die kunnen ze mee naar huis nemen om het te bewaren achter het kruisbeeld. Bijna een jaar later, op Aswoensdag, worden de takjes weer meegenomen naar de kerk. Daar worden ze verbrand en de as daarvan wordt gebruikt voor het askruisje. Zo wordt het jaar 'rond' gemaakt.Maar ook Pasen wordt alvast 'rond' gemaakt. Want op Palmzondag wordt het hele Passieverhaal, dit jaar in de versie van Marcus (Mc, 14,1 – 15,47) al verteld, als een soort van vooruitblik op wat komen gaat. Doorgaans worden de verschillende rollen in het verhaal door verschillende stemmen voorgelezen.In sommige parochies maken kinderen op Palmzondag nog altijd een palmpaasstok. Die combineert het groen van de hoop en de vreugde om Jezus’ koningschap maar tegelijk het kruis van het lijden en de doornenkroon, afgewerkt met bloesems, fruit, snoep en brood om te delen. Ze dragen hun palmpaasstok daarna mee in een kleine optocht. Na de kerkdienst kunnen de versierde stokken worden gebracht naar zieke mensen en oma’s en opa’s, verpleeghuizen, ziekenhuizen of verzorgingscentra.

PELGRIM ’09 – Zaterdag 4 april 2009
Wereldjongerendag in België - 500 katholieke jongeren in Brussel

Wereldwijd organiseert de katholieke Kerk in het weekend van Palmzondag happenings voor jongeren. Dit zijn de zogenaamde regionale Wereldjongerendagen (WJD). In Rome zal zondag 5 april a.s. trouwens, in aanwezigheid van paus Benedictus XVI, het kruis van de Wereldjongerendagen door Australische jongeren (WJD Sydney, de voorbije zomer) worden overhandigd aan Spaanse jongeren. In de zomer van 2011 worden immers in Madrid de volgende internationale Wereldjongerendagen georganiseerd.

Ook in Brussel komen jongeren bijeen voor een regionale Wereldjongerendag. Onder het motto: ‘In het begin was het Woord’ (Joh 1,1) komen volgende zaterdag 500 katholieke jongeren tussen 16 en 30 jaar een dag lang naar de hoofdstad om er hun geloof te vieren en te verdiepen. Vanaf 10.30 uur verzamelen ze in de St.-Michiels- en St.-Goedelekathedraal voor een catechese door de Engelse dominicaan Timothy Radcliffe. Radcliffe is een autoriteit binnen de katholieke Kerk, maar ook ver daarbuiten wordt hij gerespecteerd. De ongecompliceerde manier waarop hij met veel humor en zelfrelativering over het christelijke leven spreekt, heeft van hem ongewild een wereldster gemaakt.Na de catechese van pater Radcliffe stappen de jongeren naar de basiliek van Koekelberg. Onderweg maken ze tijd voor uitwisseling. In en om Koekelberg zijn er workshops met zowel een spirituele (meditatie, gebed enz.), maatschappelijke (de rol van christenen in de politiek, solidariteit enz.) als ontspannende (folkdans, spel enz.) insteek. Om 18.00 uur verzamelen de jongeren voor een ‘Tocht van het Woord’ rond de basiliek. Langsheen enkele uitgebeelde Bijbelcitaten trekken ze de basiliek binnen. Daar vindt in aanwezigheid van alle Belgische bisschoppen een verzoeningswake plaats. Jongeren kunnen er het sacrament van de verzoening ontvangen. Kardinaal Godfried Danneels leidt de wake.http://www.ijd.be/

bron: http://www.kerknet.be/kerkinvlaanderen/

Met dank,

ria

De oude schommel

2009-04-02T15:48:00.003+02:00

Onze jeugd verliep zo anders dan alles wat we nu meemaken. We speelden in de tuin, of bij de buren, met vriendjes en vriendinnetjes. Als de zon ook maar even scheen waren we buiten te vinden. We maakten tenten, hielden winkeltje met bijeengespaarde potjes en doosjes. En steentjes of knopen waren onze betalingsmiddelen. Moederke en vaderke spelen was ook nog een favoriete bezigheid, waarbij de kleinsten vertroeteld werden en de grotere het huishouden deden.

Ik herinner mij nog de kleine broodjes die we van mijn moeder kregen en met een onscherp mes probeerden tot boterhammen te snijden. De tenten waren meestal kleurrijk, uit oude tafellakens of afgedankte bedspreien. Die spanden we dan tussen de wasdraden, zodat ze stevig waren. Ik spreek nu over de jaren direct na de tweede wereldoorlog. Ik was toen tussen zes en tien jaar oud. Bananen en een sinaasappelen (de eerste zag ik pas na de oorlog) waren nog niet zoveel voorradig. Maar appelen, kersen, lekkere blauwe pruimen, aardbeien, radijsjes, dat konden we allemaal verkopen in ons geimproviseerd winkeltje.

We hadden ook een grote schommel in de tuin, die bijna altijd bezet was, ook door de kinderen uit de buurt, die dat zelf niet hadden. Mijn grootvader, toen al een bejaard man, was dikwijls van de partij. Hij was een beetje onze engelbewaarder, maar we deden ook beroep op hem om de schommel te duwen.

Nu zitten kinderen soms uren voor de TV of aan de PC, ze hebben speciale spel-computers en alle mogelijke digitaal speelgoed. OK, men moet mee met de tijd, dat doe ik ook, maar alles met mate. Als onze kleinkinderen hier op bezoek zijn staat de PC af en ook de TV.

Dan worden de kikkers geteld in de kleine vijver, soms worden ze ook geplaagd door de ondeugende kleinzonen. Ze kijken toe hoe opa zaait en bloemetjes plant. Ze spelen verstopperke tussen de struiken, of tikkerke, of onze jongste kleindochter verzamelt de mooie beige keitjes die op de rijweg naar de garage liggen. En als ze dan moe zijn en met zwarte handjes en knietjes en een blozend snuitje komen vragen: "wanneer gaan we nu eten?" Zalig is dat toch, zo herinner ik het mij ook, al is dat lang, heel lang geleden, méér dan zestig jaar.

Maar wat geeft het als de body wat kraakt en niet meer zo goed vooruit wil, zolang het hart en de geest maar jong blijven, is er altijd hoop en kans op geluk!

Dit was zo maar een overweging bij deze mooie, romantische foto.

Lentegroet,

ria

Mijn zoon

2009-03-27T11:06:00.005+01:00

http://ria1939.blogspot.com/2009/03/mijn-zoon.html

Aan ieder een fijn lente-weekend toegewenst,
ria

Mijn kind, ik mis je...

2009-03-24T15:36:00.001+01:00

http://ria1939.blogspot.com/2009/03/mijn-kind.html

klik op bovenstaande link.
Geschreven voor mijn dochter
die ver weg woont en werkt.
ria

2009-03-24T12:34:00.002+01:00

Een zonnige groet,

ondanks de

"aprilse grillen"!

ria

Een bron van vreugde en plezier

2009-03-22T14:21:00.014+01:00

juni 2007
bedolven
onder de
witte rozen,
"Guirlande
d'amour"

Jaren geleden kregen we van een goede vriend een oude watersteen in blauwe hardsteen, met was aanpassingen werd hij in de tuin geplaatst, waar hij 's zomers zorgt voor een heerlijke watertoets en 's winters als voederplaats voor de vogels, die er dan ook talrijk op afkomen. Kijkt U mee?

Hier fluit
AMADEUS
onze fliere-
fluiter
"watermusic"
en de
appeltjes
groeien
'als kolen'!

metamorfose - januari 2009

enkele dagen later, met onze vriend "de roodborst"

maart 09 het voederen is voorbij, maar nog even wachten op de waterpret

Zolang er kans is op vorst mag er geen water in deze prachtige oude waterkuip, of de steen zou kunnen barsten en dat zou echt zonde zijn. Na de laatste nachtvorst komt Amadeus uit zijn winterslaap en fluit hij zijn nieuwste water melodieën, terwijl er plantjes in het water gedijen, vogels een bad nemen en libellen er hun sierlijkste liefdesdansen opvoeren.

Dat noem ik genieten, doorheen elk seizoen, zelfs al is het maar op een paar vierkante meter. Alles leeft er!

ria - 22.03.09

Onze tuinvriend...

2009-03-21T15:42:00.005+01:00

...waar er ook maar gespit wordt in de tuin, is hij er als "de kippen bij" om naar lekkere verse wormen te zoeken. Ik hoop dat hij weer een nest maakt in onze tuin, zoals alle voorbije jaren. Ik zal eens moeten opzoeken hoe oud, of jong een roodborstje kan worden. Ik ben zeker dat het een "hij" is. Het vrouwke is altijd fijner gebouwd en krijgen we ook minder te zien. Soms verschijnen ze samen op het appél, maar dat is zeldzaam.

Dank aan Corrie die mij liet weten dat roodborstjes acht jaar en ouder kunnen worden. Fijn om dat te weten.

Tuinwerk is begonnen

2009-03-16T11:19:00.006+01:00

Je ziet ze reeds overal in tuincentra,
maar in onze tuin staan ze nog niet open.
Het is ook veel te koud geweest.

Vorige week bij de eerste zonnige en droge
dagen zijn we begonnen aan het opschonen
van onze tuin.

We hebben alle rozen gesnoeid en een eerste
verzorging gegeven.

Enkele boompjes werden eveneens gesnoeid,
waarin rozen naar boven klimmen, zoals
de Guirlande d'amour van Louis Lens,
de Vlaamse rozen veredelaar uit Sint Kathelijne
Waver, bij Mechelen.

Prachtige rozen heeft die man en daarvoor zijn
vader gecreëerd. We zijn altijd geneigd om
buitelandse rozenkwekers alle eer te geven,
maar ook in Vlaanderen worden rozen met veel
liefde en zorg geteeld en nieuwe rozen gecreëerd.

Omdat ik nu weinig tijd heb, ga zo dadelijk
in de tuin werken, vertel ik er een volgende keer
meer over.

ROZEN zijn POEZIE,
ze schrijven liefde, hartstocht,
schoonheid, maar ook eenvoud.

Een volgende keer, meer!

ria
16.03.09

Vandaag

2009-03-11T11:58:00.005+01:00

vandaag
schijnt de zon
en ik duikel
de tuin in,

Tot later!
ria

LENTE in het vooruitzicht?

2009-03-09T16:08:00.007+01:00

Het is hier nog altijd koud en guur,
met maartse buien.
Daarstraks zijn we even het bos ingegaan
om een frisse neus te halen.
Daarna bij een knetterend haardvuur
een lekker kopje koffie gedronken.

De winter loopt wellicht op zijn laatste benen.
Dit jaar hebben we er veel meer dan normaal
ons deel van gehad.
'k Ben eens benieuwd naar de gasrekening die
we binnenkort zullen krijgen.

Als we 's avonds rustig bijeen zaten, hebben
we meestal ook de houtkachel aangestoken,
om bij te verwarmen.
Dat is best gezellig, maar het vraagt toch
ook wat intensieve voorbereiding.

Hout hakken, stapelen, binnen brengen, stoken,
mijn man heeft zich al drie keer verwarmd
vooraleer het vuurtje brandt. Bedankt schat.

In de tuin hebben we al wat rozen gesnoeid,
maar er zijn er nog een hele boel te doen.
Hopen maar dat het weer de volgende dagen
naar lente neigt, zodat we volop met onze
tuinwerken kunnen starten.

Twee jaar geleden zag het er zo uit in de
late lente en begin zomer. Hopelijk kunnen
wij er dit jaar ook volop van genieten.

Ik ben
hier best
wel fier
over...

vriendelijke groet,
ria

Black Saterday - Australie

2009-03-07T21:27:00.012+01:00

Ik kreeg vandaag een pps, van familie
uit de buurt van Melbourne, Australië.
Ik geef enkele foto's hiervan weer.
In één woord VRESELIJK!

Dit gedicht leerde ik van mijn moeder

2009-03-04T18:08:00.002+01:00

KINDERSPROKE

Nacht is niet boos. Als hij komt de nacht
Maakt hij de hemel open,
En veel sterren en sterretjes komen zacht
Op gouden voetjes gelopen.
Ze zijn nieuwsgierig, en naar benêe
Zouden ze heel graag komen;
Maar ze zijn bang, voor de grote zee
En voor de hoge bomen.

’t Is boven ook donker… maar zij hebben licht.
De zon gaf ze allemaal lichtjes,
Voordat hij naar bed ging; die houden ze dicht
Bij hun gouden sterregezichtjes.
Ze kijken, en lachen, en knikken goênacht,
En zeggen: ’ je moet gauw gaan slapen.’
Zij worden eerst naar bed gebracht,
Als de zon heeft uitgeslapen.

Ze wand’len boven de ganse nacht
Op hun kleine blote voetjes.
Dat doet geen pijn… de wolken zijn zacht,
En ze gaan ook maar zoetjes, zoetjes,
Ze mogen nooit leven maken; dat zou
De goede mensen hinderen…
‘k Geloof niet, dat ik ze horen zou;
Maar er zijn ook zieke kinderen.

‘k Zou heel graag eens boven gaan,
Als ‘k wist hoe daar te komen…
Vogels hebben vleugels aan,
Die vliegen boven de bomen.
Bouwen ze boven ook hun nest?
Of zou hun dat niet bevallen?
En lopen ze altijd alleen? Je zou best
Uit je open huis kunnen vallen!

Hebben je boven ook een tuin,
En bloemen… en kersen… en bijen,
Die brommen zo! - en een hoog duin,
Waar je op en af kunt rijen?
En je moeders handen, zijn ze ook zo zacht
Als ze je ’s morgens komt wassen,
En de zeep zo schuimt en een watervracht
Over je rug komt plassen?

In mijn bos woont een nachtegaal
Hebben je kleine musjes,
Die je voeren kunt? - zijn je allemaal
Broertjes… Broertjes en zusjes?
Ik krijg er haast ook een, het bedje staat klaar.
Hebben jullie allemaal bedjes?
Maar waar staan ze dan, ik zie er geen… Waar?
‘k Hou ’t mijne nu altijd netjes.

Twee, tien, twintig… altijd meer
Komen ze aangelopen…
In mijn ogen strooien ze prikkeltjes neer…
Ik hou ze niet meer open!
Tien, zes, honderd… Ik ben te moe
Om je allemaal te tellen…
Als ik wakker word is de hemel toe…
En ‘k heb nog… zoveel… te… vertellen…

Uit de bundel:
Aquarellen( 1887)Marie Boddaert

Deze foto ontving ik uit Australië

2009-03-04T17:42:00.004+01:00

met volgende tekst:
probably one of the most sent photos
from the recent fires in Victoria

Toendra verhalen

2009-03-01T20:56:00.006+01:00

Dit is weerom een "Tanka" (Japans) lyrisch gedicht,
op de kadans van 5 - 7 - 5 - 7 - 7

Meestal vertrek ik van iets wat ik zie,
om daarrond een tekst te schrijven.
Soms ook is het slechts één woord
dat me tot inspiratie aanzet.
Hier was het duidelijk de foto.

Een mooie nieuwe week toegewenst,
dichter bij de lente, hoop ik!
ria

Eekhoorn in actie

2009-02-28T14:58:00.004+01:00

Zie je graag
een eekhoorn in actie

KLIK DAN
HIER

Een appel en een limoentje

2009-02-28T12:30:00.004+01:00

Aan allen een fijn weekend toegewenst,
en staat er een dezer dagen appelmoes
op het menu, denk dan eens aan dit verhaaltje!
ria

Zekerheid

2009-02-27T14:42:00.002+01:00

Verlaat zo nu en dan je huis,
je zekerheid

Verlaat ook af en toe je huid,
ontsnap aan soaps en sleur en
kruip in de huid van een ander.

Zo zie je wie je zelf niet bent
maar , ei zo na had kunnen zijn:
analfabeet, gevangene, verslaafd
of tot ziekte veroordeeld.

We kiezen er niet altijd voor
en staan dan als een bedelaar
alleen en hulpeloos.

Tot iemand zich verplaatst
in wat zijn eigen lot had kunnen zijn
en woorden biedt van troost,
een schouder om op uit te rusten
of gewoon de warmte van aanwezigheid.

BZN.

Hierbij denk ik vooral aan mensen
die have en goed verloren hebben,
en in deze tijd van crisis zijn er
veel meer dan we kunnen vermoeden.
Drama's voltrekken zich aan mensen
en gezinnen, verder weg en dichtbij.

Elfje

2009-02-27T14:34:00.003+01:00

Ik
ben
een
"elfje"
d.w.z.
een
versje
met
elf
woorden,

1-2-3-4-1 het laatste woord,
geeft de betekenis weer.

Zolang er...

2009-02-27T14:01:00.000+01:00

Zolang er nog ergens iemand bestaat
met wie ik als mens kan spreken,
vind ik ook wel de stilte midden op straat,
een stilte die niemand kan breken.

Een kostbare stilte van zuiver glas,
dat ik zelf met mijn stem heb geslepen.
Als ik er niet was,
had niemand die stilte begrepen.

Maar als Hij er niet was
en Zijn stem was er niet,
dan was er van stilte geen sprake.
Alleen maar zwijgen,
hard als graniet
die je doodeenzaam kan maken.

Maar de stilte
dat is een tweestemmig lied,
waarin God en mens elkaar raken.

Guilaume Van der Graft.

Vogels in onze wintertuin

2009-02-23T23:53:00.004+01:00

één
vogel
vergeten
te
benoemen
KEEP
links
onderaan

Eigenlijk zijn hier geen woorden bij nodig,
Alleen nog even vermelden dat er dagelijks zo'n
80 tot 200 vogels voorbijkomen. (schatting)
We hebben dan ook op ongeveer 50 m2.
5 verschillende voederplaatsen.
Ze vliegen van de ene naar de andere plek,
naar gelang hun voorkeur. Mooi om zien!

Goede nacht,
morgen ben ik er even niet
ria

Kwantrijnen - Anton van Wilderode

2009-02-23T10:48:00.005+01:00

Teder
Teder de dag die nog niet wil beginnen,
een tentenkamp van tule en wit linnen
waarin de zon met vlokjes licht beweegt
gelijk een vis met niets dan zilvervinnen.

Zalig
Terwijl de herfstnamiddag staande bleef
raapten wij beukennootjes in de dreef,-
glanzende bruine driehoekjes van lakleer
in zorgeloos gras te grabbel en te geef.

Met dichte ogen
De schapen grazen onder canada's
met dichte ogen het balsturig gras
terwijl hun herder, rechtop in de regen,
met dichte ogen wegkruipt in zijn jas.

Zwijgend
Terwijl wij zonder woorden huiswaarts keren
verlaat de late zomer ons met ere:
het wimperbeven van een zonnebalk
en zwaluwen die altijd lager scheren.

Hemel
De hemel vol beweging, losse vogels waaien
van ergens aan, en door elkander draaien
de wolken boven mij, -een steile zee
aan drukke stranden losplaatsen en kaaien.

Carnaval

2009-02-22T13:41:00.004+01:00

Carnaval
Krysos: www.

We zitten er weer midden in,
de Caranvalsdrukte of beter "gekte".

De mensen die uit de bol gaan
voor het 40 dagen vasten wordt.

Wie trekt er zich nog iets aan
van de vasten of zoals het nu noemt,
"de veertigdagentijd."

Maar zelfs dan mag "carnaval" niet ontbreken.
Dat het in sommige steden de spuigaten
uitloopt en jaar na jaar erger wordt,
mag toch gezegd worden!

Valt het goed te praten dat gevels,
bomen, monumenten, moeten ingepakt
worden, tegen vandalisme.
Dat brievenbussen moeten afgesloten worden,
om niet te ontaarden in een illegale pishoek.

Vandalisme, niet door mensen van een andere
origine, die bij het minste daarvoor met
de vinger worden gewezen, maar door ons eigen
volk, voor de gelegenheid onherkenbaar opgetut.

Ieder diertje zijn pleziertje.
"Diertje", zeg maar gerust "beest" dat wordt
losgelaten, voor een ongeremde jacht.

Drinken, zuipen, kotsen, sorry voor de woorden,
maar de daden zijn nog veel erger.

Ben ik blij dat ik niet in een stad moet wonen
waar dit weer ieder jaar schering en inslag is.

Natuurlijk moeten niet alle carnavalstoeten en
feesten over dezelfde kam geschoren worden,
maar de grens tussen fatsoen en vulgair,
is dikwijls maar een slappe draad.

Zullen ze nuchter zijn tegen aanstaande woensdag
om een assekruisje te gaan halen.
Eens kijken of ze daar ook een hele dag
mee durven pronken.

Een beetje scherp, sorry,
teveel (ver)oordelend, sorry,
maar af en toe mag de waarheid
toch eens gezegd worden, nietwaar!

Hoor ik U nu vragen: "wat is de waarheid"?
Wel, deze is de mijne,
misschien hebt U er een andere?

ria
22.02.09

Elfje

2009-02-22T01:17:00.004+01:00

De
dag werd
moe, spon zich
in draden van duisternis,
NACHT

ria- 22.02.09

Kopje thee

2009-02-22T01:08:00.003+01:00

of
liever
een
stukje
taart
van
mijn
nieuwste
aanwinst

Ik weet het, ik doe een beetje frivool
met mijn nieuwe taartschotel.
Zelfs zonder taart lijkt
ze nog om in te bijten.

Ach, een kinderhand is gauw gevuld...
ria

Naam

2009-02-21T16:53:00.007+01:00

Zou de persoon die dit geschonken heeft
mij echt zo goed kennen?
Of zijn dat eigenschappen van alle Ria's.
Who knows?

'dikke nek', sorry

21.02.09

Zaterdagochtend

2009-02-21T12:53:00.012+01:00

De tam-tam heeft zijn werk gedaan...

Mevrouw of Mijnheer aan de lunch.
Eén van onze kleindochters noemden
hen vroeger Eric en Erica.
Of het nog dezelfde zijn betwijfel ik.
Hoe oud wordt eigenlijk een eekhoorn?

Dit is dus duidelijk een koppeltje.
Ze wonen bij de buren, maar komen
steeds hier eten.
Omwille van het gevarieerd menu, denk ik.
Ze hebben drie bomen nodig om aan het
voedsel te geraken.
De kriekenboom dicht bij de keuken
dient als voederplaats, vandaar
springen ze in de eik, die er op vijf
meters vandaan staat, maar wiens kruinen
elkaar raken.

Daarna moeten ze even acrobatentoeren
uithalen. Ze vliegen letterlijk een meter
door de lucht tot aan de alcapalca in de
tuin van de buurvrouw.
Zolang ze hier maar blijven komen eten,
mogen ze gerust elders wonen.
Ik ben flexibel en ontvang graag gasten.

ria
inmiddels is het 18 u.
en buiten wordt het al donker.

Tot maandag!

Vroeger

2009-02-21T11:12:00.007+01:00

op een topic waar we gezamelijk
poëzie schrijven, was de opdracht
"IJSBLOEMEN."
Dit is mijn bijdrage.
ria

Als in de vroege voorjaarsnachten

2009-02-20T15:33:00.002+01:00

Als in de vroege voorjaarsnachten
nog laat de dwaze merel fluit:
tot niets dan poëzie bij machte
stort hij zijn ziel in fuga's uit,
want aan de witte berkenbomen
heeft zich het eerste groen gezet; -
dan gaan ook wij teloor in dromen
dan zoekt de ziel haar bruiloftsbed.

En toch, van alle gouden reizen
keert men terug, arm en ontdaan;
het nieuwste van de paradijzen
blijkt morgen weer de jongste waan;
geschud, bespeeld door alle winden,
een voorjaarsberk gelijkt ons lot,
en daar is nimmer rust te vinden
totdat gij rust, o hart, in God

Bertus Aafjes

wat hou ik van dit gedicht
ria

De rekruut.

2009-02-19T22:11:00.007+01:00

"Ik meld me aan," zei de soldaat,
De sergeant fronste zijn wenkbrouwen,
"aanmelden, aanmelden," mompelde hij,
"je bent al lang aangemeld
ben je dat soms vergeten?"

"Neen," zei de soldaat, "vandaag
meld ik me aan met een boodschap."
"Een boodschap, een boodschap,"
herkauwde de sergeant. Een officier, die met
grote passen voorbijliep, hield bruusk halte.

"Wat moet dat hier," snauwde hij.
De sergeant salueerde en wees naar de soldaat
hij zei, "mijn commandant,deze rekruut
heeft een boodschap." "Zo, zo,"
repliceerde de officier,"een boodschap,"
"zeker een flauwe grap!"

De rekruut sloeg zijn hakken tegen elkaar
en salueerde eveneens. "mijn commandant
vanaf vandaag wil ik niet meer vechten."
"WAT" brulden de sergeant en de commandant
als uit één mond: "Niet meer vechten!"

"En waarom heb je dan voor dit vak gekozen",
siste de commandant.
"En waarom blonk je uit tijdens de training,"
vroeg de sergeant en zijn stem sloeg over
van opwinding.

"En waarom..." en het gelaat van de sergeant
liep rood aan, van pure ergernis.
De commandant echter zag wit van woede;
wat veel gevaarlijker is.

"Weet jij wel "manneke" ja, hij zei "manneke"
met een duidelijke minachting in zijn stem.
"weet jij wel, wat jouw opleiding
aan de staat heeft gekost?"
"De staat, dat is de belastingbetaler
voor wiens veiligheid jij weigert te vechten."

De rekruut keek naar de tippen van zijn
netjes geblonken bottines en hij aarzelde:
" Mijn commandant, in de voorbije maanden
heb ik veel geleerd en veel gezien,
maar één ding is mij duidelijk geworden;
ik ben niet geboren om mensen te doden."

Het grote woord was eruit:
" niet geboren om mensen te doden, zelfs
al worden die mensen vijanden genoemd."
De rekruut salueerde een laatste keer.

Het was alsof een ton oorlogsmaterieel
van zijn schouders was gegleden.
Zijn gelaat was jong, open en fris,
als van een held!

ria - 20.02.09

Achter de wolken schijnt altijd de zon

2009-02-19T10:39:00.009+01:00

Over de grauwte van de ochtend
hangt een sluier van licht,
difuus, getemperd zonlicht.

Wolken grijs, maar droog
bepalen vandaag het weer.
Terwijl gisteren volop het
zonlicht de aarde bescheen.

De wetenschap kan veel verklaren
maar niet de zon, gewikkeld
in haar heldere stralen,
als een gouden luchtballon.

Dat is Zijn schepping,
geen mens die bestuurt of weet,
alleen aan Hem komt alle glorie,
aan Hem komt alle lof en eer.

In alle grootsheid is Hij ook Vader,
Hij heeft de wereld en zijn kinderen lief.
De vraag is of ook wij, Hem in
ons harte dragen, want zonder God
zij wij, zijn schepselen, "levend-dood."

ria
19.02.09

Overweging

2009-02-18T11:54:00.005+01:00

Op mijn andere blog:
STERVEN

VOOR IEDER DIE EEN GELIEFDE ACHTERLIET

Vandaag hou ik het rustig,
mijmerend over het leven
en het leven na dit leven.
ria

Najaarsvensterkte

2009-02-17T22:33:00.006+01:00

Tussen ‘t naakte, rood geraamte
Van een wilde wijngaardrank,
Hing een scheefgezakte venster
In de gevel, blauwig blank.

Op de grauw arduinen rijchel
Hier en daar vergroend van mos,
lagen enk'le wingerdblâren,
Dronken van d'oktoberblos.

Onder ‘t venster, waar het muurke
Door de tijd gebersten was,
Stonden triestig te verdrogen,
Uitgeblomde dahlia‘s.

Een verneuteld vrouwke schikte
t Wit en rood geblokt gordijn;
t Was... alsof heur rimpels zegden:
"‘t Zal ‘ne kwaaie winter zijn...“

Alice Nahon

Wilde Wingerd

2009-02-17T13:30:00.004+01:00

klik mij
open aub,
op de foto.

Wandelen

2009-02-16T16:59:00.007+01:00

Ik ben op wandel;
ik wandel van blog naar blog.
Ik tel geen kilometers,
zelfs geen mijlpalen.
Hier en daar hou ik halte;
ik voel mij uitgenodigd en dan
waag ik een stapje naar binnen.

Sommigen ontvangen mij met
open armen en met de glimlach.
Anderen wachten af: "wie ben je?"
Een enkele keer lijkt het wel
een doolhof, geen doorkomen aan.

Jonge gezichten, sommige gerimpeld,
vrolijke snuiten, triestige blikken.
Een stoet van bloggers trekt voorbij.

Eén dingen hebben ze allemaal gelijk:
"ze schrijven", "ze zijn verwoede schrijvers".
Ze hebben iets te vertellen en ze doen dat
met woorden, illustraties, foto's.

Eenvoudig, (daar hou ik het meeste van)
met brio, of met flair!
Sommigen zijn succesvol, anderen hebben
minder geluk, schrijvers zonder lezers.
Opgestapeld in de schabben van de Sleghte.

Zijn ze daarom minder goed? Wat is goed?

Hebben ze minder talent, zijn ze te bedeesd?
Of wordt de modale burger niet graag
geconfronteerd met de waarheid,
die ze vertellen? Wie zal het zeggen?

En wie kan er mij vertellen
wat al die bloggers 'vroeger' deden,
voor internet werd uitgevonden.

Een namiddag meditatie,
ria