Buiten stoeien en genieten
samen met de kleinkinderen.
groot en klein!
groot en klein!
Een slotje op dit blog,
tijdelijk,
je zal het wel weten,
als ik jullie hier opnieuw
welkom zal heten!
Een mooie lente en zomertijd!
ria
26 mei 2009
23 mei 2009
copie from a message to a friend
Afrika
het zit in je bloed,
of niet!
het slaapt in je bed
of niet!
JAWEL, ZE slapen in ons bed,
"sinds gisteren,"
grote zus 3,5 jaar jong,
stoere broer, 20 maanden jong
een DUO onvervalste VREUGDE!
met een ontwapenende Afrikaanse lach...
hoe zal het zijn als mama volgende week op cursus moet?
Zus zal het accepteren en broer?
Ik vermoed dat die de Afrikaanse troms zal roffelen.
Afrika, door het bloed van mijn kleinkinderen,
zit jij ook in mijn bloed!
een dankbare oma
ria
het zit in je bloed,
of niet!
het slaapt in je bed
of niet!
JAWEL, ZE slapen in ons bed,
"sinds gisteren,"
grote zus 3,5 jaar jong,
stoere broer, 20 maanden jong
een DUO onvervalste VREUGDE!
met een ontwapenende Afrikaanse lach...
hoe zal het zijn als mama volgende week op cursus moet?
Zus zal het accepteren en broer?
Ik vermoed dat die de Afrikaanse troms zal roffelen.
Afrika, door het bloed van mijn kleinkinderen,
zit jij ook in mijn bloed!
een dankbare oma
ria
20 mei 2009
Hoera, ze komen toch!
Dank aan allen die een kaarsje brandden.
ZE KOMEN TOCH! Later meer daarover!
ria
ZE KOMEN TOCH! Later meer daarover!
ria
Wat kan het leven soms droevig zijn...
Mijn pen hing aan de wasdraad, te wapperen in de lentewind.
Voorlopig had ik ze niet meer nodig want:
“ze zouden komen, uit het verre Afrika, onze dochter en kleinkindjes.”
Wat een onverwachte vreugde. Mariam , die als een tweede mama voor de kindjes zorgt terwijl onze dochter werkt, zou hen vergezellen.Helaas dat was buiten die domme Belgische bureaucratie gerekend.
Die lieve, goedhartige en bescheiden jonge Afrikaanse vrouw mag België niet binnen.
Ze zou het wel eens in haar mooie hoofdje kunnen halen om hier asiel aan te vragen.
Wat een domheid. Mijn dochter werkt voor een Europese instelling en komt hier cursus volgen. Terwijl Mariam voor de kindjes zorgt, reeds meer dan 4 jaar. Dit alles is toch best te controleren, maar neen, ze krijgt geen visum. “non is non!”
Wat had ik haar graag eens hier bij ons verwend, zoals zij voor ons zorgt als wij in Afrika op bezoek zijn. Niet dus.
Maar erger nog is dat de kindjes niet zullen meekomen, omdat onze kleinzoon (20 maanden) ons nog niet kent en dit voor hem erg moeilijk zou zijn, als zijn mama heel de dag weg is om te studeren.
Met Mariam is hij vertrouwd en bovendien, dat hebben wij zelf vastgesteld bij zijn oudere zusje (die toen 13 maanden was) is zij buitengewoon met kinderen en kan zij hen echt op hun gemak stellen. Als mama aan het werk was, verving zij haar alsof het haar eigen kindje was. Kwamen mama en papa ’s avonds thuis dan trad Mariam echt een stap terug . Zij bleef beschikbaar, maar steeds op de achtergrond.
Wij vinden het zo spijtig, voor iedereen.
Misschien komt onze dochter toch nog alleen, maar ook dit is nog niet zeker.
Ik heb mijn pen opnieuw van de wasdraad gehaald om deze droeve boodschap neer te schrijven. We hadden te vroeg gejuicht!
ria – 19.05.09
Voorlopig had ik ze niet meer nodig want:
“ze zouden komen, uit het verre Afrika, onze dochter en kleinkindjes.”
Wat een onverwachte vreugde. Mariam , die als een tweede mama voor de kindjes zorgt terwijl onze dochter werkt, zou hen vergezellen.Helaas dat was buiten die domme Belgische bureaucratie gerekend.
Die lieve, goedhartige en bescheiden jonge Afrikaanse vrouw mag België niet binnen.
Ze zou het wel eens in haar mooie hoofdje kunnen halen om hier asiel aan te vragen.
Wat een domheid. Mijn dochter werkt voor een Europese instelling en komt hier cursus volgen. Terwijl Mariam voor de kindjes zorgt, reeds meer dan 4 jaar. Dit alles is toch best te controleren, maar neen, ze krijgt geen visum. “non is non!”
Wat had ik haar graag eens hier bij ons verwend, zoals zij voor ons zorgt als wij in Afrika op bezoek zijn. Niet dus.
Maar erger nog is dat de kindjes niet zullen meekomen, omdat onze kleinzoon (20 maanden) ons nog niet kent en dit voor hem erg moeilijk zou zijn, als zijn mama heel de dag weg is om te studeren.
Met Mariam is hij vertrouwd en bovendien, dat hebben wij zelf vastgesteld bij zijn oudere zusje (die toen 13 maanden was) is zij buitengewoon met kinderen en kan zij hen echt op hun gemak stellen. Als mama aan het werk was, verving zij haar alsof het haar eigen kindje was. Kwamen mama en papa ’s avonds thuis dan trad Mariam echt een stap terug . Zij bleef beschikbaar, maar steeds op de achtergrond.
Wij vinden het zo spijtig, voor iedereen.
Misschien komt onze dochter toch nog alleen, maar ook dit is nog niet zeker.
Ik heb mijn pen opnieuw van de wasdraad gehaald om deze droeve boodschap neer te schrijven. We hadden te vroeg gejuicht!
ria – 19.05.09
19 mei 2009
Soms kan het leven toch mooi zijn.
Eergisteren kregen wij het bericht van onze dochter in Afrika, dat zij beroepshalve naar Brussel komt. Ze brengt onze twee jongste kleinkindjes mee. Jan hebben wij niet meer gezien sinds zijn geboorte. Hij is ondertussen reeds 20 maanden. Zijn zusje van drie kent ons reeds goed, met haar wordt het een blij weerzien.
Voorlopig zal ik een tijdje afwezig zijn hier, wat U wel zult begrijpen.
Met een fotoreeks over de lente neem ik tijdelijk afscheid:
Foto's van deel één vindt U op mijn andere site:
http://ria1939.blogspot.com
Een lentegroet
ria
Voorlopig zal ik een tijdje afwezig zijn hier, wat U wel zult begrijpen.
Met een fotoreeks over de lente neem ik tijdelijk afscheid:
Foto's van deel één vindt U op mijn andere site:
http://ria1939.blogspot.com
Een lentegroet
ria
5 mei 2009
Samenzijn met onze kinderen.
Eén maal per jaar, meestal in de lente trekken wij naar het Engelse platte land, om samen te zijn met onze kinderen die in Engeland wonen en werken. Twee jaar na elkaar waren we in een dorpje nabij Newmarket en op zo'n 40 km. ten noorden van Cambrigde. We huren dan een cottage, zodat we er allemaal samen kunnen logeren. Dalham is erg rustig gelegen en toch ook weer niet te ver om dagelijks vers brood te halen en andere voedingswaren. Er is één pub in het dorp, maar dat is dan ook alles. De huizen zijn heel knus en romantisch en hebben bijna allemaal rieten daken, en worden dan ook cottages genoemd.
Dit jaar hadden wij bijzonder geluk met het weer. Helder, zonnig en slechts één dag regen. De gezamelijke uitstappen brengen ons telkens naar nieuwe onontdekte plaatsen. Deze keer zochten wij het ook iets hoger op in Norfolk. Maar het algemeen besluit was toch dat Suffolk, omwille van zijn licht heuvelend karakter het mooiste is.
Eén ongemak hadden we wel, dat er in onze cottage geen ontvangst was voor onze mobiele telefoons. Anderzijds ben je natuurlijk wel meer op je gemak, niet te bereiken, maar toch...
Op een avond test ik onderweg mijn gsm en ja er is een boodschap en nog wel van onze kleindochter van drie uit Afrika. Wat een aangename verrassing. We zijn naar een hogere plaats gereden en daar, bij de ondergaande zon hebben wij een ongelofelijk duidelijk telefoongesprek gehad, met onze kinderen en kleinkinderen in Afrika. Met zijn vijven verzameld rond dat ene kleine mobieltje, in drie talen, Nederlands, Engels en Frans hebben we met elkaar gepraat en kleindochter beloofd dat we rond haar vierde verjaardag zeker bij hen op bezoek komen. Dat was een heerlijk moment. Alleen onze oudste dochter en haar gezin, die gelukkig in ons thuisland wonen, waren niet van de partij.
Het gebeurt niet zo vaak dat we allemaal samen kunnen zijn, of tegelijkertijd met elkaar kontakt hebben. Niet gepland was dit dan toch een uniek moment, dat me tot op vandaag heel blij maakt. ria
...en toen ging de zon onder...
Zes dagen blauwe luchten en zonneschijn in Suffolk
foto 1 en 2 werden al rijdende genomen om 6u 's ochtends
2 mei 2009
Abonneren op:
Posts (Atom)