Eekhoorn in actie

Zie je graag
een eekhoorn in actie

KLIK DAN
HIER

Een appel en een limoentje

Aan allen een fijn weekend toegewenst,
en staat er een dezer dagen appelmoes
op het menu, denk dan eens aan dit verhaaltje!
ria

Zekerheid

Verlaat zo nu en dan je huis,
je zekerheid

Verlaat ook af en toe je huid,
ontsnap aan soaps en sleur en
kruip in de huid van een ander.

Zo zie je wie je zelf niet bent
maar , ei zo na had kunnen zijn:
analfabeet, gevangene, verslaafd
of tot ziekte veroordeeld.

We kiezen er niet altijd voor
en staan dan als een bedelaar
alleen en hulpeloos.

Tot iemand zich verplaatst
in wat zijn eigen lot had kunnen zijn
en woorden biedt van troost,
een schouder om op uit te rusten
of gewoon de warmte van aanwezigheid.

BZN.

Hierbij denk ik vooral aan mensen
die have en goed verloren hebben,
en in deze tijd van crisis zijn er
veel meer dan we kunnen vermoeden.
Drama's voltrekken zich aan mensen
en gezinnen, verder weg en dichtbij.

Elfje

Ik
ben
een
"elfje"
d.w.z.
een
versje
met
elf
woorden,


1-2-3-4-1 het laatste woord,
geeft de betekenis weer.

Zolang er...

Zolang er nog ergens iemand bestaat
met wie ik als mens kan spreken,
vind ik ook wel de stilte midden op straat,
een stilte die niemand kan breken.

Een kostbare stilte van zuiver glas,
dat ik zelf met mijn stem heb geslepen.
Als ik er niet was,
had niemand die stilte begrepen.

Maar als Hij er niet was
en Zijn stem was er niet,
dan was er van stilte geen sprake.
Alleen maar zwijgen,
hard als graniet
die je doodeenzaam kan maken.

Maar de stilte
dat is een tweestemmig lied,
waarin God en mens elkaar raken.

Guilaume Van der Graft.

Vogels in onze wintertuin

één
vogel
vergeten
te
benoemen
KEEP
links
onderaan












Eigenlijk zijn hier geen woorden bij nodig,
Alleen nog even vermelden dat er dagelijks zo'n
80 tot 200 vogels voorbijkomen. (schatting)
We hebben dan ook op ongeveer 50 m2.
5 verschillende voederplaatsen.
Ze vliegen van de ene naar de andere plek,
naar gelang hun voorkeur. Mooi om zien!

Goede nacht,
morgen ben ik er even niet
ria

Kwantrijnen - Anton van Wilderode

Teder
Teder de dag die nog niet wil beginnen,
een tentenkamp van tule en wit linnen
waarin de zon met vlokjes licht beweegt
gelijk een vis met niets dan zilvervinnen.

Zalig
Terwijl de herfstnamiddag staande bleef
raapten wij beukennootjes in de dreef,-
glanzende bruine driehoekjes van lakleer
in zorgeloos gras te grabbel en te geef.

Met dichte ogen
De schapen grazen onder canada's
met dichte ogen het balsturig gras
terwijl hun herder, rechtop in de regen,
met dichte ogen wegkruipt in zijn jas.













Zwijgend
Terwijl wij zonder woorden huiswaarts keren
verlaat de late zomer ons met ere:
het wimperbeven van een zonnebalk
en zwaluwen die altijd lager scheren.

Hemel
De hemel vol beweging, losse vogels waaien
van ergens aan, en door elkander draaien
de wolken boven mij, -een steile zee
aan drukke stranden losplaatsen en kaaien.

Carnaval

Carnaval
Krysos: www.











We zitten er weer midden in,
de Caranvalsdrukte of beter "gekte".

De mensen die uit de bol gaan
voor het 40 dagen vasten wordt.

Wie trekt er zich nog iets aan
van de vasten of zoals het nu noemt,
"de veertigdagentijd."

Maar zelfs dan mag "carnaval" niet ontbreken.
Dat het in sommige steden de spuigaten
uitloopt en jaar na jaar erger wordt,
mag toch gezegd worden!

Valt het goed te praten dat gevels,
bomen, monumenten, moeten ingepakt
worden, tegen vandalisme.
Dat brievenbussen moeten afgesloten worden,
om niet te ontaarden in een illegale pishoek.

Vandalisme, niet door mensen van een andere
origine, die bij het minste daarvoor met
de vinger worden gewezen, maar door ons eigen
volk, voor de gelegenheid onherkenbaar opgetut.

Ieder diertje zijn pleziertje.
"Diertje", zeg maar gerust "beest" dat wordt
losgelaten, voor een ongeremde jacht.

Drinken, zuipen, kotsen, sorry voor de woorden,
maar de daden zijn nog veel erger.

Ben ik blij dat ik niet in een stad moet wonen
waar dit weer ieder jaar schering en inslag is.

Natuurlijk moeten niet alle carnavalstoeten en
feesten over dezelfde kam geschoren worden,
maar de grens tussen fatsoen en vulgair,
is dikwijls maar een slappe draad.

Zullen ze nuchter zijn tegen aanstaande woensdag
om een assekruisje te gaan halen.
Eens kijken of ze daar ook een hele dag
mee durven pronken.

Een beetje scherp, sorry,
teveel (ver)oordelend, sorry,
maar af en toe mag de waarheid
toch eens gezegd worden, nietwaar!

Hoor ik U nu vragen: "wat is de waarheid"?
Wel, deze is de mijne,
misschien hebt U er een andere?

ria
22.02.09

Elfje

De
dag werd
moe, spon zich
in draden van duisternis,
NACHT

ria- 22.02.09

Kopje thee

of
liever
een
stukje
taart
van
mijn
nieuwste
aanwinst



Ik weet het, ik doe een beetje frivool
met mijn nieuwe taartschotel.
Zelfs zonder taart lijkt
ze nog om in te bijten.

Ach, een kinderhand is gauw gevuld...
ria

Naam

Zou de persoon die dit geschonken heeft
mij echt zo goed kennen?
Of zijn dat eigenschappen van alle Ria's.
Who knows?

'dikke nek', sorry

21.02.09

Zaterdagochtend

De tam-tam heeft zijn werk gedaan...





















Mevrouw of Mijnheer aan de lunch.
Eén van onze kleindochters noemden
hen vroeger Eric en Erica.
Of het nog dezelfde zijn betwijfel ik.
Hoe oud wordt eigenlijk een eekhoorn?

Dit is dus duidelijk een koppeltje.
Ze wonen bij de buren, maar komen
steeds hier eten.
Omwille van het gevarieerd menu, denk ik.
Ze hebben drie bomen nodig om aan het
voedsel te geraken.
De kriekenboom dicht bij de keuken
dient als voederplaats, vandaar
springen ze in de eik, die er op vijf
meters vandaan staat, maar wiens kruinen
elkaar raken.

Daarna moeten ze even acrobatentoeren
uithalen. Ze vliegen letterlijk een meter
door de lucht tot aan de alcapalca in de
tuin van de buurvrouw.
Zolang ze hier maar blijven komen eten,
mogen ze gerust elders wonen.
Ik ben flexibel en ontvang graag gasten.

ria
inmiddels is het 18 u.
en buiten wordt het al donker.

Tot maandag!

Vroeger

op een topic waar we gezamelijk
poëzie schrijven, was de opdracht
"IJSBLOEMEN."
Dit is mijn bijdrage.
ria

Als in de vroege voorjaarsnachten

Als in de vroege voorjaarsnachten
nog laat de dwaze merel fluit:
tot niets dan poëzie bij machte
stort hij zijn ziel in fuga's uit,
want aan de witte berkenbomen
heeft zich het eerste groen gezet; -
dan gaan ook wij teloor in dromen
dan zoekt de ziel haar bruiloftsbed.

En toch, van alle gouden reizen
keert men terug, arm en ontdaan;
het nieuwste van de paradijzen
blijkt morgen weer de jongste waan;
geschud, bespeeld door alle winden,
een voorjaarsberk gelijkt ons lot,
en daar is nimmer rust te vinden
totdat gij rust, o hart, in God

Bertus Aafjes

wat hou ik van dit gedicht
ria

De rekruut.

"Ik meld me aan," zei de soldaat,
De sergeant fronste zijn wenkbrouwen,
"aanmelden, aanmelden," mompelde hij,
"je bent al lang aangemeld
ben je dat soms vergeten?"

"Neen," zei de soldaat, "vandaag
meld ik me aan met een boodschap."
"Een boodschap, een boodschap,"
herkauwde de sergeant. Een officier, die met
grote passen voorbijliep, hield bruusk halte.

"Wat moet dat hier," snauwde hij.
De sergeant salueerde en wees naar de soldaat
hij zei, "mijn commandant,deze rekruut
heeft een boodschap." "Zo, zo,"
repliceerde de officier,"een boodschap,"
"zeker een flauwe grap!"

De rekruut sloeg zijn hakken tegen elkaar
en salueerde eveneens. "mijn commandant
vanaf vandaag wil ik niet meer vechten."
"WAT" brulden de sergeant en de commandant
als uit één mond: "Niet meer vechten!"

"En waarom heb je dan voor dit vak gekozen",
siste de commandant.
"En waarom blonk je uit tijdens de training,"
vroeg de sergeant en zijn stem sloeg over
van opwinding.

"En waarom..." en het gelaat van de sergeant
liep rood aan, van pure ergernis.
De commandant echter zag wit van woede;
wat veel gevaarlijker is.

"Weet jij wel "manneke" ja, hij zei "manneke"
met een duidelijke minachting in zijn stem.
"weet jij wel, wat jouw opleiding
aan de staat heeft gekost?"
"De staat, dat is de belastingbetaler
voor wiens veiligheid jij weigert te vechten."

De rekruut keek naar de tippen van zijn
netjes geblonken bottines en hij aarzelde:
" Mijn commandant, in de voorbije maanden
heb ik veel geleerd en veel gezien,
maar één ding is mij duidelijk geworden;
ik ben niet geboren om mensen te doden."

Het grote woord was eruit:
" niet geboren om mensen te doden, zelfs
al worden die mensen vijanden genoemd."
De rekruut salueerde een laatste keer.

Het was alsof een ton oorlogsmaterieel
van zijn schouders was gegleden.
Zijn gelaat was jong, open en fris,
als van een held!

ria - 20.02.09

Achter de wolken schijnt altijd de zon

Over de grauwte van de ochtend
hangt een sluier van licht,
difuus, getemperd zonlicht.

Wolken grijs, maar droog
bepalen vandaag het weer.
Terwijl gisteren volop het
zonlicht de aarde bescheen.

De wetenschap kan veel verklaren
maar niet de zon, gewikkeld
in haar heldere stralen,
als een gouden luchtballon.

Dat is Zijn schepping,
geen mens die bestuurt of weet,
alleen aan Hem komt alle glorie,
aan Hem komt alle lof en eer.

In alle grootsheid is Hij ook Vader,
Hij heeft de wereld en zijn kinderen lief.
De vraag is of ook wij, Hem in
ons harte dragen, want zonder God
zij wij, zijn schepselen, "levend-dood."

ria
19.02.09

Overweging

Op mijn andere blog:
STERVEN



VOOR IEDER DIE EEN GELIEFDE ACHTERLIET

Vandaag hou ik het rustig,
mijmerend over het leven
en het leven na dit leven.
ria

Najaarsvensterkte

Tussen ‘t naakte, rood geraamte
Van een wilde wijngaardrank,
Hing een scheefgezakte venster
In de gevel, blauwig blank.

Op de grauw arduinen rijchel
Hier en daar vergroend van mos,
lagen enk'le wingerdblâren,
Dronken van d'oktoberblos.

Onder ‘t venster, waar het muurke
Door de tijd gebersten was,
Stonden triestig te verdrogen,
Uitgeblomde dahlia‘s.

Een verneuteld vrouwke schikte
t Wit en rood geblokt gordijn;
t Was... alsof heur rimpels zegden:
"‘t Zal ‘ne kwaaie winter zijn...“

Alice Nahon

Wilde Wingerd

klik mij
open aub,
op de foto.

Wandelen

Ik ben op wandel;
ik wandel van blog naar blog.
Ik tel geen kilometers,
zelfs geen mijlpalen.
Hier en daar hou ik halte;
ik voel mij uitgenodigd en dan
waag ik een stapje naar binnen.

Sommigen ontvangen mij met
open armen en met de glimlach.
Anderen wachten af: "wie ben je?"
Een enkele keer lijkt het wel
een doolhof, geen doorkomen aan.

Jonge gezichten, sommige gerimpeld,
vrolijke snuiten, triestige blikken.
Een stoet van bloggers trekt voorbij.

Eén dingen hebben ze allemaal gelijk:
"ze schrijven", "ze zijn verwoede schrijvers".
Ze hebben iets te vertellen en ze doen dat
met woorden, illustraties, foto's.

Eenvoudig, (daar hou ik het meeste van)
met brio, of met flair!
Sommigen zijn succesvol, anderen hebben
minder geluk, schrijvers zonder lezers.
Opgestapeld in de schabben van de Sleghte.

Zijn ze daarom minder goed? Wat is goed?

Hebben ze minder talent, zijn ze te bedeesd?
Of wordt de modale burger niet graag
geconfronteerd met de waarheid,
die ze vertellen? Wie zal het zeggen?

En wie kan er mij vertellen
wat al die bloggers 'vroeger' deden,
voor internet werd uitgevonden.

Een namiddag meditatie,
ria

Nothing is perfect

De foto is niet perfect,
de bloemen daarentegen wel.
Ik word hoe langer hoe meer bedreven
in het laten overleven en herbloeien
van orchideeën.
Van foto's bewerken, moet ik nog
veel bijleren.

ria 16.02.09

Nevel of het Oog van God

Foto genomen door Hubble telescoop
Helix Nebula van sterrebeeld Waterman,

http://www.youtube.com/watch?v=d0Q_vWNt2Ho

De Helixnevel is een planetaire nevel
in het sterrenbeeld Waterman.
De Helixnevel dankt zijn naam aan het feit
dat het eruitziet alsof je bovenop een
schroefdraad ('helix') kijkt.

Maar op internet wordt het ook erg vaak
'het oog van God' genoemd.

De afstand tot NGC 7293 (het nummer van
het object in de NGC-catalogus) is slechts
circa 650 lichtjaar. Het is daarmee de meest
nabije planetaire nevel die bekend is.

De nevel is van magnitude 6,5 en de centrale
ster is van magnitude 12.
De Helixnevel beslaat aan de hemel een vrij
groot gebied maar is vanwege de lage oppervlakte-
helderheid moeilijk waarneembaar.

Met de Hubble Space Telescope werden in deze
planetaire nevel duizenden structuren gevonden
die lijken op kikkervisjes. De kop ervan is
minstens tweemaal zo groot als het zonnestelsel,
de staart is minstens 26 keer zo lang
(160 miljard km). Ze liggen alle aan de
binnenzijde van de ring op duizenden
miljarden km van de centrale ster.

tekst en verklaring Wikipedia - met dank

Huizen kijken

foto
Ann
met
dank












Huizen kijken vind ik een leuke bezigheid.
Vooral als we op vakantie zijn,
en mooie dorpen bezoeken, kleine steden,
en het heerlijke platte land.

Wil dat nu zeggen dat ik door elke raampje
sta te gluren. Neen, natuurlijk niet,
dat zou ik zelf ook niet graag hebben.
Maar ik geniet van de oude, bebloemde gevels,
van de kleuren op muren, ramen en deuren.

De tuintjes of tuinen, die vertellen over
de groene vingers van de bewoners.
Soms, als de gelegenheid zich voordoet
doe ik zelfs een praatje.

Op het platte land in Engeland is dat niet
ongewoon. Mensen vertellen hoe oud hun
huis(je) is, wanneer ze er kwamen wonen
en wat er in de loop van eeuwen soms
aan gewijzigd werd.

Dat we daarna op de thee werden uitgenodigd
hebben we nog niet mogen meemaken,
maar wie weet, misschien gaat zo'n deurtje
nog wel eens voor ons open.

Omdat we al een paar keren in een cottage
logeerden kan men er zich wel iets bij
voorstellen. En anders laat ik mijn
verbeelding maar de vrije loop.

Gewoonlijk is het zo dat ik met frisse
ideeën huiswaarts keer.
Het probleem is dat ik mijn wederhelft
even enthousiast moet maken,
als ik zelf ben.

Eén zaak staat nu bijna op stapel,
na veel geduld, zachtjes aanporren,
en duidelijk de goede kanten er van
te belichten, een nieuwe (oude)
Engelse boekenkast, op maat,
zodat er nergens geen hoeveelheden
boeken meer liggen te slingeren.

Ik kom je vertellen als het zover is.

Vriendelijke groet en prettig weekend,
ria

mooi
toch
die
kleuren

dat
is
voor
een
ander
projectje


tenminste, als ik het er door krijg "GEDULD!"

Valentijn, zon en blauwe wolken en 3°

I wish
You
LOVE

klik
op
foto

ria

Valentijn2

Voor allen die morgen niet het geluk hebben
om extra in de bloemetjes te worden gezet
plaats ik hier een vriendelijk versje,
zodat niemand vergeten wordt.

Liefde is van alle tijden,
liefde is voor iedereen,
mensen kunnen wij verblijden,
zelfs al zijn ze vaak alleen.

Lasten mogen we helpen dragen,
en ons bezoek brengt soms wel raad.
Hartelijkheid en liefde delen,
tovert een glimlach op een gelaat.

Vandaag wil ik speciaal aan u denken
en met een tuil van bloemen, U
al mijn sympathie, mijn vriendschap
en ook mijn medeleven schenken.

Een hartelijke groet,
ria

Liefde en Eenvoud

Kleine dingen

Sommige mensen zullen er hun neus voor ophalen.
Maar ik kan er blijven bij stilstaan.
Gewoon, als compositie vind ik het al mooi;
de schikking, de kleuren en de vormen van
de verschillende flessen.
Zijn ze daar bewust zo neergezet?
Of is het een overblijfsel uit een woning
waar mensen eens een "thuis" vonden.
Het licht dat binnenvalt door het raam,
maar ook de klimmer aan de buitenzijde
vertelt over de mensen die er hebben gewoond.

Staat het huis op een verlaten plek?
Misschien ergens op een ontvolkt platte land.
Frankrijk, Portugal, Oost-Europa?
Waar men soms voor een prikje een oud huis
kan kopen.
Zo verlaat de plaatselijke bevolking de streek.
Kunstenaars, mensen die van rust houden,
soms ook avonturiers,nemen het dan over.
Was ik dertig jaar jonger dan zou ik dit
ook wel aandurven.
Maar niet om bestendig uit te wijken.
Daarvoor hou ik teveel van mijn land,
mijn dorp en mijn (t)huis.

Waar een paar oude flessen ons toch brengen kunnen!

De pen van de meester,

De pen in het huis van de meester
blijft onaangeroerd,
de meester is ziek, doodziek!

Neen, geen virus of bacterie,
hartzeer, gepieker en kwelling.
waar ging het mis en wanneer?

Meer dan twintig jaar,
een klas vol levendige bengels,
geen protest of ouderklacht.

En toen…kwam Koen,
een aardige knaap,
maakte iedereen tot vriend…

Wel een bijzonder kind,
zocht de aandacht van de meester:
“Meester hier en meester daar”,

Tot op een dag, het zwembeurt was,
Koen mocht niet mee,
hij leed aan water-allergie.

Voor Koen was het moment,
hij had zijn vader nooit gekend,
zijn moeder had een nieuwe vriend.

Die man, die hield niet van dat kind.
En Koen zocht troost, de meester
streelde zacht zijn blonde kruin.

Gewoon een blijk van medeleven,
maar daar is het niet bij gebleven.
De meester werd beticht.

Nu zit hij thuis,
ziek, doodziek,
zich van geen kwaad bewust.

Even maar, bemoedigend
een kind aanraken,
Het kan in deze oversekste tijd
een mens, ten dode toe, kraken!

Ria
25.04.08

Dit is louter fictief!
Helaas moeten de goeden
omwille van daden
van slechte (zieke?) mensen,
het dikwijls bekopen.
De meester treft geen schuld,
laat dat duidelijk zijn.

Maandagmorgen 0,21u

BROOS

portret "oude vrouw"
van Carin Nieuwenhout.







Omdat ik morgen (vandaag) geen tijd zal
hebben maak ik nu een link naar mijn
laatste gedicht op mijn ander blog.
Ik heb het gisteren herwerkt en geplaatst.
BROOS

Vogels tellen

Mijn man heeft er zich
mee beziggehouden,
gedurende iets minder dan
één uur heeft hij geteld.


7 mussen
12 vinken
7 groensel
9 koolmeesjes
10 zwartkopmeesjes
5 kauwen
7 eksters
4 pimpelmees
3 roodborstje
1 houtduif (partner pas gestorven)
1 boomklever
2 keep
6 merels
3 appelvink
2 boomkruipers
4 turkse tortels
1 winterkoninkje

------------------
als ik goed geteld heb 84 stuks in totaal,
vooral rond de voedertafel, de vetbollen
en de nootjes in de appelboom ernaast

Op het keukenbord geprikt,

als ik een roosje was
zou ik voor jou geuren,
met zorg en liefde
mijn blaadjes kleuren


geen doornen, geen prik,
alleen maar lieven,
...jij en ik !

ria
06.02.09

Winterbloemen

Een droom




...hier
kan ik
alleen maar
van dromen...




"kleur en geur"
ze schitteren
maanden na
elkaar..






voor
donkere
dagen






Al deze planten zijn aan de zoveelste herbloei...

Wakker worden

Het is nacht
...alles slaapt.
Ongeduldig
tikken
mijn vingers
de laatste woorden,
hopelijk voor
"vandaag".

Want het kan
gebeuren,
zelfs heel jong
dat men
gelukkig slapen gaat
en niet meer
wakker wordt.

Het kan gebeuren,
zelfs
bij piepjonge
gezonde renners.

Welk parcours
mag ik nog rijden?

ria
05.02.09

"goede morgen"
ik ben er weer

Met U zijn er geen verten meer en alles is nabij.

Des levens aanvang glinstert weer,
geen gisteren en geen morgen meer,
geen tijd meer en geen uren,
geen grenzen en geen muren;
en alle angst voorbij,
verlost van schaduw en van schijn,
wordt pijn en smart tot vreugd verheven!
Hoe kan het zoo eenvoudig zijn!
Hoe kan het leven Hemel zijn,
met U, o kern van alle leven!

Felix Timmermans

de Fé, zoals wij hem in Vlaanderen noemen,
één van mijn lievelingsdichters

Zeg niet teveel

Zeg niet te veel, het is veel dichterbij,
veel kleiner, het staat voor het raam
beweegt even mee met het gordijn
blijft midden in de kamer staan,

is het boek dat openligt
op zin van gisteravond, de piano
met de muziek van morgen, een begin
van onrust, een raadelsachtige droom,

een vogel in de tuin, een vraag
die verwonderd in je hangen blijft
en haast wil aandringen, maar
zeg niet veel, ik ben veel dichterbij

Gabriel Smit (1910)

Voltooiing

Jou is verteld dat werk een vloek is ,
en arbeid een last.

Maar ik vertel je dat jij meewerkt
aan de droom van de aarde
over haar voltooiing, dat jij
de taak vervult die voor je klaar lag.

Door te werken heb je het leven oprecht lief.
Door het leven jouw arbeid te schenken
word je ingewijd in haar intiemste geheim.

En is je verteld dat het leven een last is,
en jij bent moe en gelooft de vermoeiden.

Maar ik vertel je dat het leven zwaar is
als je de overtuiging mist.
En dat overtuiging blind is zonder kennis,
en dat kennis ijdel is zonder het werk,
en dat werk leeg is zonder de liefde;

en dat wanneer je werkt met liefde,
je één wordt met jezelf en één wordt
met de ander en één wordt met God.

Kahlil Gibran

En het blijft maar winteren

WINTERPRIK

Als 't leven buiten denkt aan slapen, zit ik
alleen bij grill'ge gloed van 't open vuur
terwijl 'k de vlammen met hun prooi zie spelen
knett'rend in 't zacht geruis van 't avonduur.

De tijd dat jeugdig hout zijn bloesems kuste
is nu voorbij; geen enkel groenend blad
zal ooit met zwakke stille adem strelen
de vogel, die er eens zijn nestje had.

In 't spel der vlammen zie ik huizen storten
en mensenlevens, teer als tere was,
aan 't smelten gaan in vaste greep van d' hitte
die trillend leven maakt tot doodse as.

Met vragend' ogen zie ik dreigend hellen
de wank'le toren van het aards bestaan
en toch verlang ik telkens weer naar 't leven
dat iedr'e morgen bij mijn bed komt staan.

Frido

In een aantal van Frido's latere gedichten
schemert door, wat we toen nog niet vermoeden,
maar hij waarschijnlijk al wel wist,
dat zijn leven stilaan ten einde liep.
nota van ria.

Geleend gedicht

Een parel

Ik keek voor mij
een parel lag
in modderbrij
het regende.

Ik kwam nabij
de zon verscheen
de parel zei
"neem me toch...och nee."

Ik moest voorbij
mijn lippen beefden
de parel blonk
toen in de regen.

Frido

Frido is helaas reeds enkele jaren geleden
van ons heengegaan.
Niet zo lang voor zijn dood kreeg ik
van hem de toestemming om "zijn pareltjes"
op mijn webpagina te plaatsen.
Dit is eentje van de velen.
Dank Frido, daar waar je nu ook bent.

Kleine crocus

Kleine crocus
in het wintergras,
sluimerend nog
in koude aarde...
Alleen maar met
je neusje bloot.
Vorst, sneeuw, ijs:
herinner jij nog
hoe dit vroeger was?

Blijf nog even
ondergedoken,
tot de vorst
weer is voorbij.
Laat dan opnieuw
je kleurtjes bloeien,
je kopjes groeien;
ik beloof je
nog even en...het
is weer lentetijd!

hoopvol,
ria
01.01.02